Fransa 17 Ekim 2026'da sokaklara döküldü ve gösteriler, yangınlar ve yağmaların arasında Makronizmin ölümünü belgeledi. Her zaman yaptığı gibi bunu şiddetle yaptı. Öfke, öfke ve aynı zamanda gelecek korkusu. İşletmeleri yok ederken, belediye binalarını ve polis karakollarını yakarken tanık olduğu şey, radikal bir ideolojik merkeziyet kurmak ve aşırılıkların yükselişini kontrol altına almak isteyen siyasi bir fikrin çöküşüydü. Bunun yerine, kamu hizmetlerinin boşaltıldığı, borcun katlandığı (GSYİH'nın %98'inden şu anki %119'a çıktığı) ve Parlamento'daki ideolojik kutupların, bugün iki siyasi güç olan solcu La Francia Insumisa (LFI) ve aşırı sağ Ulusal Yeniden Gruplanma (RN) önümüzdeki bahardaki seçimlerde ikinci tura çıkma şansı en yüksek olana kadar kamuoyundaki tartışmayı yuttuğu dokuz yıl oldu. Cumartesi günü, uzun süredir ay sonunun gelmesinden korkanlar, üstelik dünyanın sonundan korkanlar Fransa sokaklarında ve kavşaklarında buluştu. Ya da en azından anne ve babasının yaşadığı dünya. Duyurulan protestodan birkaç saat önce eşiyle birlikte Céline Dion'un konserini izlemeye giden Macron, 39 yaşındayken iktidara geldi. Gençti, akıllıydı ve kibirliydi. Ne sağ ne sol, siyasi hikâyesinin inşasını duyurdu. Ekonomiye akışkanlık ve işgücü piyasasına esneklik kazandırmak gerekiyordu. Macron bu dünyayı biliyordu, bankacılıktan geliyordu. Parayı anlıyordu. Ancak Sosyalist Parti'de büyümüştü ve aynı zamanda belirli dengelerin korunması, sosyal adaletin sağlanması ve kimlik kırıklıklarının iyileştirilmesi gerektiğinin de farkındaydı. Kamu eğitimini yönlendiren sosyal asansörü yağlayın. Ama bunların hiçbiri olmadı. Fransa her zamankinden daha fazla parçalanmış durumda ve Makronizmin marjinalleştirmeye çalıştığı aşırı sağ, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana ilk kez kendisini Elysée'nin kapılarında buluyor (anketler seçimlerin ilk turunda %35 oy verme niyetinde olduğunu gösteriyor). Cumhurbaşkanı François-Xavier Bourmaud gazeteci ve biyografi yazarı, "Bu, büyük bir çürümenin yaşandığı bir saltanatın sonu. Gaullizm'in de sonuna gelindiği 1968'in yankıları var. Öğrenci protestosu, Hükümetin yaklaştığını gördüğü ancak boyutunu hayal edemediği beklenmedik bir harekettir. Üstelik Macron için bir başka tehlikeli durum da kutuda para olmamasıdır. Bu da toplumsal krizin altın kuralını çiğniyor: ücret" diye açıklıyor gazeteci ve cumhurbaşkanının biyografi yazarı François-Xavier Bourmaud. Devlet başkanı, 1946 ile 1964 yılları arasında doğan kuşak tarafından yönetilen ve onlar için tasarlanan bir toplumu tersine çevirme sözü verdi. Her şeye sahipti. Son cumhurbaşkanlığı seçimlerinde 25-34 yaş arası kuşağın çoğunluğunun oyunu aldı. Sadece beş yıl sonra, Ipsos-BVA anketlerine göre otuzlu yaşlarındakiler onu küçümsüyor ve diğer herhangi bir siyasi seçeneğe sıcak bakıyor. Aynı ankete göre, 2024 parlamento seçimlerinde on genç seçmenden birinden azı başkanlık bloğundan bir adayı destekledi. Macron etrafını her zaman genç işbirlikçilerle çevreledi. Ama bu onun onları anlamasına yardımcı olmadı. Haziran 2025'te G-7 zirvesinin oturum aralarında yazar Emmanuel Carrère'ye "hiç ergen olmadığını" ve gençleri "sevmediğini" veya "anlamadığını" itiraf etti. Öğrenci eylemlerinde tanımlandığı şekliyle “Macron'un Fransası” gençlere sırtını dönmüş durumda. Ortalama televizyon tüketim yaşı ve
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.