Amerikan ara seçimleri -midterm- her zaman bir plebisit niteliği taşır. Başkan pusulada yer almaz, ancak kaçınılmaz olarak bir değerlendirmeye tabi tutulur. Önümüzdeki 3 Kasım seçimlerinin ise ilave bir anlamı var. Büyük Bozucu'nun [Trump] Beyaz Saray'daki son iki yılında ne kadar manevra alanına sahip olacağını belirlemenin ötesinde, bu seçimler bize Kuzey Amerika toplumunun ülkenin liderliğindeki ikinci döneminin ortasındaki eğilimlerinin ilk eksiksiz röntgenini sunacak. Ve bu röntgen önem taşıyor, çünkü bu dönemin en büyük bilinmezlerinden biri, Trump fenomeninin ne kadarının Donald Trump'ın kendisine ait olduğunu ve ne kadarının Amerika Birleşik Devletleri'nin kalıcı bir dönüşümünü ifade ettiğini belirlemektir.
Çeşitli araştırmalar şimdilik bir memnuniyetsizlik tablosu çiziyor. 21 Eylül'de yayınlanan Reuters/Ipsos projeksiyonu, başkanlık onay oranını %32 olarak belirlerken, Kongre için oy verme niyetinde demokratları %43'e karşı %35 ile sekiz puan önde gösteriyor. Daha da aydınlatıcı olanı: Trump'ın bizzat cumhuriyetçiler arasındaki desteği bir hafta içinde dokuz puan düştü. Enflasyon, yaşam maliyeti ve akaryakıt ülkenin ruh halini baskılıyor ve İran ile savaş, iç politikanın tam merkezine yerleşmiş durumda. Buna, Çin ile teknolojik rekabet arka planı eşliğinde, üretken yapay zekaya duyulan artan endişe -istihdam, güvenlik, gizlilik üzerindeki etkileri ve giderek özerkleşen modellerden kaynaklanan riskler nedeniyle- ekleniyor. Bu durum, Trump'ın Birleşmiş Milletler'deki konuşmasında yeniden "süper zeka" olarak adlandırdığı ve her türlü düzenleyici tedbiri unutulmalar sepetine atarak öncelik tanıdığı yaklaşımla tezat oluşturuyor. Böylece, her iki Meclis de el değiştirebilir; hatta cumhuriyetçilerin halihazırda 53 sandalyeye sahip olduğu Senato bile.
Ancak aceleci sonuçlar çıkarmamak gerekir. Çünkü bu durum ulusal bir Kongre seçimi değil, Temsilciler Meclisi için 435 seçim ile çok farklı coğrafyalara ve yakınlık dağılımlarına tabi Senato yarışlarıdır. Anketler net bir Demokrat avantajı gösteriyor, ancak bunların çoğunluklara dönüşmesi bölge profillerine -gerrymandering olarak bilinen bölgesel mühendisliğe- ve yerel faktörlere bağlı. Ulusal oy verme niyeti, yüzdelerin sandalyelere mekanik olarak aktarılmasına izin vermez. Ayrıca MAGA, Donald Trump'ın kimçeliğinden ayrı düşünülemez. Cumhuriyetçi Parti'yi dönüştürdü: ticaret, göç, sanayi politikası, müttefikler ve rakiplerle ilişkiler ve hatta Amerika Birleşik Devletleri'nin uluslararası alandaki rolünün ta kendisi.
Teksas, iç mücadelenin özellikle açıklayıcı bir örneğini sunuyor. Geleneksel cumhuriyetçiliğin temsilcisi olan ve arkasında dört dönem bırakan Senatör John Cornyn, Trump tarafından desteklenen eyalet başsavcısı Ken Paxton'a karşı ön seçimleri kaybetti. Bu değişim, uzun süredir Cumhuriyetçi hegemonyanın hüküm sürdüğü bir eyalette, Demokrat aday adayı ile sonucu belirsiz bir çekişmenin önünü açtı. Seçim sonucu, Trump'ın seferberlik kapasitesinin "kendi" adaylarına ne ölçüde aktarılabileceğini ölçmeyi sağlayacak. Bu, 2028'de yeniden aday olamayacağı göz önüne alındığında hayati bir husustur.
Sınav sadece siyasi olmayacak; aynı zamanda kurumsal da olacak. Birkaç yıl önce Amerika Birleşik Devletleri'nde bir oylamanın ve sayımın nasıl geçeceğini sorgulamak tuhaf gelebilirdi. Prosedürün sağlamlığı kesin olarak kabul ediliyordu.