Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin
Eğer Ankara'nın dış politikası bir para birimi olsaydı, New York'taki 81. BM Genel Kurulu sırasında bunun tamamen farklı iki yüzü olurdu. Bir tarafta iç seçmene ve müslüman dünyaya yönelik sert Batı karşıtı Orta Doğu söylemi, diğer tarafta ise savunma sanayii ve milyarlarca dolarlık yatırımların şekillendirdiği Realpolitik vardı. Tüm bunların ortasında, Erdoğan - Trump ilişkisi etrafında dönen bir başka çelişki daha bulunuyor.
Birine nasıl "harika dost" diyebilir ve aynı anda onunla aynı masaya oturmak için birkaç dakika bile bulamayabilirsiniz? Tayyip Erdoğan'ın Manhattan çıkarma tarihi, Ankara - Washington modern ilişkilerinin büyük açmazını gözler önüne serdi: Kamuoyuna yönelik bolca iltifat ama aynı zamanda dikkatlice hesaplanmış mesafelerle dolu bir ilişki.
"El Pais" gazetesinin yazdığına göre, Erdoğan'ın New York'taki varlığı, Türkiye-ABD ilişkilerinin iki lider arasındaki yoğun kişisel unsurun da etkisiyle "işlemsel bir yeniden yaklaşma" aşamasına girdiğini doğrulamaktadır. Orta Doğu gibi sıcak cephelerdeki derin jeopolitik ayrılıklara rağmen Ankara, Washington ile ekonomik ve savunma iş birliğine odaklanarak gerçekçilik mesajları vermeyi seçti.
Türk cumhurbaşkanının Manhattan'ın merkezinde yer alan Türkiye'nin kültür merkezi "Türkevi"ndeki temaslarından ve Kurul marjındaki görüşmelerinden çıkarılan en net sonuç, ABD Başkanı Donald Trump ile kişisel kimyaya yaptığı yatırımdır. Erdoğan, kendisiyle "samimi ve mükemmel bir diyalog" yürüttüğü "değerli dostu" olarak nitelendirmekten çekinmedi.
Trump'ın Lotte Palace Hotel'de yabancı liderler onuruna verdiği kapalı resepsiyona katılması, Oval Ofis'e doğrudan erişim sağlama çabasının altını çizdi. Ankara için kişisel diplomasi, Amerikan Kongresi'nin genellikle çıkardığı kurumsal engelleri aşmak için en güvenilir araçtır. Ancak sıcak söylemlerin ve karşılıklı iltifatların – ki Trump kamuoyunda Erdoğan'ı "sert ceviz" ve "harika dost" olarak nitelendirmişti – arkasında dikkat çekici bir siyasi detay gizleniyor: İki lider arasında hiçbir resmi, baş başa, ikili görüşme gerçekleşmedi.
"Politico" gazetesinin gözlemlediği üzere bu paradoks, Beyaz Saray'ın, yoğun bölgesel sürtüşmelerin yaşandığı ve özellikle Türk cumhurbaşkanının İsrail'e ve Başbakan Binyamin Netanyahu'ya karşı sert saldırılarını tekrarladığı bir dönemde Erdoğan'a mutlak bir meşruiyet sağlayan "fotoğraf karesi" sunma konusundaki isteksizliğiyle ve her iki tarafın da çıkmazlarını kamuoyu önüne sermemeyi tercih etmesiyle açıklanmaktadır. Resmi bir baş başa görüşmenin eksikliği, Washington'ın güvenli mesafeyi korumayı seçtiğini ve teması – İran konulu toplantı ve Körfez İş birliği Konseyi gibi – dengelerin daha kontrollü olduğu çok taraflı toplantılar çerçevesiyle sınırladığını gösteriyor.
Türk stratejisinin merkezinde, kritik silah programlarının "kilidini açma" ihtiyacı kalmaya devam ediyor. New York'taki varlığı sırasında Erdoğan, savunma sanayindeki kısıtlamaların kaldırılması için açıkça baskı yaptı ve bu tür engellerin "iki NATO müttefiki arasında olmaması gerektiğini" belirtti.
Ankara, kendi ihracatını ön plana çıkararak savunma alanındaki özerkliği ile havacılık sektörünü Amerikan pazarı aracılığıyla modernize etme ihtiyacını dengelemeye çalışıyor.
Aynı zamanda, ekono