Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin Nazi Almanyası'nın nükleer programından kurtarılan iki uranyum küpü, II. Dünya Savaşı'nın bilimsel tarihinin çok önemli bir yönünü ortaya çıkarmaya yardımcı oldu: Almanlar gerçekten bir nükleer reaktör geliştirmeye ne kadar yaklaşmıştı? Nükleer arkeoloji Heisenberg'in son reaktör deneyini yeniden değerlendiriyor başlıklı yeni çalışma 29 Eylül 2026 'da PNAS Nexus adlı bilimsel dergide yayımlandı.
Nisan 1945'te, savaşın bitiminden kısa bir süre önce Alman bilim adamları, fizikçi Werner Heisenberg'in bilimsel rehberliği altında B8 deneysel reaktörünü inşa ettiler. Tesis, kendi kendini idame ettirebilen bir nükleer zincirleme reaksiyon elde etmek amacıyla doğal uranyum küpleri ve ağır su kullandı. Ancak reaktör "kritiklik" olarak bilinen gerekli çalışma durumuna hiçbir zaman ulaşamadı. Heisenberg, savaş sonrasında deneyin başarıya nispeten yakın olduğunu ve sınırlı miktarda ek uranyumun gerekli olduğunu savunmuştu. Araştırmacılar mevcut tarihsel verileri incelediler, uranyum küplerinin özelliklerini analiz ettiler ve reaktörün gerçek yeteneklerini tahmin etmek için yeni bir hesaplamalı model oluşturdular.
Sonuçlar, reaktörün, deneyde kullanılan miktarlarla karşılaştırıldığında yaklaşık iki kat daha fazla uranyuma ve iki kat daha fazla ağır suya ihtiyaç duyacağını gösterdi. Nötronları yavaşlatan ve nükleer reaksiyonun sürdürülmesini kolaylaştıran ağır su önemli bir engeldi. Heisenberg ve Bohr, 1936. Fotoğraf: Emilio Segrè Görsel Arşivleri, Amerikan Fizik Enstitüsü, College Park, MD ABD | Emilio Segrè Görsel Arşivleri, Amerikan Fizik Enstitüsü, College Park, MD ABD Alman programı için Avrupa'daki en önemli tedarik kaynağı, Müttefiklerin sabotaj ve bombalama operasyonlarının hedefi olan Vemork, Norveç'teki Norsk Hydro fabrikasıydı. Araştırmaya göre, mevcut Alman grafiti, nötronları emen ve nükleer zincir reaksiyonunun sürdürülmesini zorlaştıran borun safsızlıklarını içeriyordu.
Solda: Uranyum izotoplarını ayırmak için Alman ultrasantrifüjü. Kaynak: Wilhelm Groth, "Uranyum İzotoplarının Ultrasantrifüjleme ile Ayrılması". Deutsches Museum arşivi, FA 002/590. Sağda: Manhattan Projesi'nin bir parçası olarak, 1945 dolaylarında 'Trackway' olarak bilinen ABD elektromanyetik izotop ayırma tesisi. Fotoğraflar: Bağlantılar: Deutsches Museum Archiv, CC BY-SA 4.0 | Rechts: Gemeinfrei Bulgular, Alman nükleer programının Heisenberg'in tahmin ettiğinden çok daha ciddi teknik ve lojistik engellerle karşı karşıya olduğunu gösteriyor. Araştırmacılara göre, savaş sırasında Almanya'da bulunan malzemelerle ne spesifik bir ağır su reaktörü ne de doğal uranyum ve grafit içeren alternatif bir tesis mümkündü. Nazi Almanyası'nın endişesi