Ya İsrail askeri muharebeleri kazanıyor ama sonuçta hayatta kalmasını belirleyecek savaşı kaybediyorsa? İsrail, 7 Ekim 2023'ten bu yana olağanüstü askeri yetenekler sergiledi. Hamas, Hizbullah ve İran ciddi darbeler aldı. Ancak temel soru hâlâ ortada: Askeri üstünlük İsrail'i kalıcı güvenliğe yaklaştırdı mı? Yaklaşan seçimlerde İsrailliler için en önemli sorulardan biri bu olabilir. Veya belki de soru şu olmalı: Yanlış savaşta mı savaşıyoruz? Bu sorunun, ülkeyi kimin yöneteceği kararına yol açan siyasi tartışmaların önemli bir parçası olmaması büyüleyicidir. İlk Siyonist hareket, modern İsrail'in unutmuş olabileceği bir şeyi anlamıştı. Ulus inşası nesiller boyu süren bir girişimdi. Theodor Herzl, Chaim Weizmann ve David Ben-Gurion onlarca yıldır diplomasiye, kurum inşasına, göçe ve uluslararası meşruiyete yatırım yaptılar. Bir Yahudi devleti kurmanın bireysel çatışmaları kazanmaktan daha fazlasını gerektirdiğini anladılar. Bugün İsrail varoluşsal tehditlere genellikle günler, haftalar veya aylarla ölçülen askeri operasyonlar yoluyla yaklaşıyor. İdeolojik düşmanlarımız tamamen farklı bir saatte çalışıyorlar. Haçlı Seferlerinin tarihsel hafızasını düşünün. Avrupa orduları Kudüs'ü fethetti, ancak sonuçta bölgedeki dayanaklarını kaybetti. Kuşaklar arası bir mücadeleye kendini adamış hareketler için alınacak ders açıktır: bugün hayatta kalın, yarın yeniden toplanın ve sonunda düşmanınız savaşma ve ayrılma isteğini kaybedecektir. İran'ın devrimci liderliği, bölgesel vekillere, ideolojik ağlara ve nüfuz arayışına onlarca yıl yatırım yaparak benzer bir stratejik sabır gösterdi. İsrail, düşmanlarının zaferi, yenilgiyi veya kabul edilebilir fedakarlığı bizim gibi tanımladığını varsayamaz. Bu bizi ilk stratejik tuzağa getiriyor: caydırıcılık. Geleneksel caydırıcılık, yeterince acı verici sonuçların saldırganlığı caydıracağını varsayar. Peki bir düşman şehit olmayı kabul ederse, yıkıcı kayıpları kabul ederse veya örgütsel hayatta kalmayı bir zafer olarak görürse ne olur? Yahya Sinwar, 7 Ekim'in İsrail'in ezici bir tepkisine neden olacağını anlamıştı. Ancak sonuçta ortaya çıkan yıkım, saldırısının daha geniş siyasi ve ideolojik hedeflerini mutlaka boşa çıkarmadı. İsrail, olağanüstü kayıpları karşılamaya istekli bir düşmanı yenmek için giderek daha büyük askeri güç kullanmak zorunda. Şimdi ikinci tuzağı tanıtın. Terör örgütleri sivil ortamlara askeri operasyonlar yerleştirdiğinde, İsrail zor operasyonel seçimlerle karşı karşıya kalır. Uluslararası hukukun gerektirdiği gibi sivilleri korumak, tanımı gereği askeri kampanyaları genişletir. Askeri koşullar ne olursa olsun, sivil kayıplar ve yıkımlar, saniyeler içinde dünyayı dolaşan görüntüler üretir. Askeri hedef bir Hamas komuta merkezi olabilir. Yıkılan bir bina televizyon görüntüsüne dönüşüyor. CNN, El Cezire, TikTok, Telegram ve sayısız akıllı telefon bu görüntüleri milyonlarca eve aktarıyor. Askeri zaman ile siyasi zaman artık senkronize değil. İsrail ne kadar uzun süre savaşırsa, uluslararası baskı da o kadar fazla birikebilir. Ne kadar fazla güce ihtiyaç duyulursa, potansiyel itibar sonuçları da o kadar büyük olur. Ve uluslararası meşruiyet ne kadar aşınırsa, İsrail'in stratejik özgürlüğü de o kadar az olur. İsrail, zafere ulaşmak ve onu sürdürmek için gerekli koşulları kaybederken savaş alanını kazanabilir. Ancak binlerce mil uzanan başka bir savaş alanı daha var.
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.