Buğday nakliyesi ve tedariği şu anda depolama ve taşıma sorunlarıyla karşı karşıyadır ve bunun sonucunda 2022 yılında küresel tahıl üretiminin yaklaşık %28'i kaybedilecektir. Gelişmekte olan ülkelerde bu kayıplar esas olarak üretim tesisleri ile depolama yerleri arasındaki ulaşımdaki yetersizliklerden kaynaklanmaktadır. Gelişmiş ülkelerde gıda israfı çoğunlukla süpermarketlerde veya tüketiciler arasında alt akışlarda meydana geliyor. Bu israfın yüzde 10'u dünyadaki açlık ve yetersiz beslenme sorunlarını ortadan kaldırmaya yetecektir. O halde, teknolojik gücümüze rağmen insanlığın bir kısmının açlıkla karşı karşıya olduğunu, aşırı kıtlık ve kıtlıkların küresel ısınmayla daha da kötüleşme riski taşıdığını nasıl açıklayabiliriz?
Bu soruyu cevaplamak için son yüzyıllarda lojistik, taşımacılık ve tahıl ticaretinde meydana gelen bazı temel dönüşümleri hatırlamak gerekiyor. Aslında, 17. ve 19. yüzyıllar arasında buğday taşımacılığı, karada kusurlu yollar ve zorlu iklim koşullarıyla (don, kar, çamur, alüvyon), denizde ise yelken tehlikeleriyle ve hava durumu riskleriyle karşı karşıya kaldı. Bu nedenle, Kuzey Avrupa ve Rusya'da kışın çamurlu ve donmuş yollar, özellikle bir yanda merkezi tahıl üreten bölgeler ile günümüz Ukrayna'sı, diğer yanda proto-endüstriyel ve kentsel bölgeler arasında buğdayın hareketini büyük ölçüde karmaşıklaştırdı. Bu makalenin okunacak %87,35'i kaldı. Geri kalanı abonelere ayrılmıştır.