». Takma adı dekoratif değildi. İçinde deniz, gemi, mürettebat, sorumluluk, disiplin, emirler, fırtınalar, pusula ve risk vardı. Ve bu da dümenin başındaki adamdı. Ekonomik güç, aile gücü, kamusal prestij, sosyal nüfuz onun şahsında toplanmıştı. Kim olduğunu açıklamasına gerek yoktu. Kabul edilmeyi ya da hesaba katılmayı istemiyordu. Profesyonel futbolun başlangıç aşamasında büyük bir kulübün sahipliğini üstlenmesine olan sarsılmaz inancı, iyi bilinen, iş dünyasında başarılı sıfatının ötesinde yeterliydi. Bütün bir döneme kendi imzasını atan ondan ayrıldı. Kendi tutkulu varlığıyla onu iyiye de kötüye de mühürledi. Ve onun bu anısı bugüne kadar platformda silinmez bir şekilde kaldı. Güya her şeyi hatırlayan ve çoğu zaman her şeyi unutan aynı kişi, yaşlılığına kadar varlığını
. Sanki Girit'in "Levanteni ruhu yaratmıştır" sözünü tamamen haklı çıkarmak istermiş gibi. Kişisel tarzı farklı okumalara yol açtı. Bazen hayranlık dalgalarına, bazen de derin rekabet sıçramalarına neden oldu. Onun keskin, sert, buyurgan ve aynı zamanda mesafeli üslubu ve kalın, dikkatle ağırlıklandırılmış konuşmaları çoğu zaman yanlış anlaşıldı. Dostlardan ve düşmanlardan. Röportaj vermediği için uzun açıklamalar ve yorumlar yapmaması onu fırtınalı, dürtüsel, katı, inatçı ve dik kafalı bir karakter olarak yorumladı. Pek çok insana cömertçe yardım eden, duyarlı, dayanışmacı ve son derece şefkatli bir adam olduğunu çok az kişi biliyordu. Kendisi şükran ifadelerine izin vermedi.
Her zaman düşük profilini korudu. Kamusal imajını, yaklaşılmazın zırhıyla ihtiyatlı bir şekilde korudu. Pek çok kişi onun bazen Levanten bıyıklı zayıf genç adamını donanma resepsiyonlarının laik sütunlarından değil, stadyumların tribünlerinden tanımayı öğrendi. Onun figürü, sıcakkanlı hayranların arasında, dokuz numara giyinmiş, her zaman takım elbise ve kravatla, ağzında sigara, elinde paket, çakmak ve tesbihle durduğu yer. O anın sıcağında barlara tırmandığı, oyun alanında duş aldığı, soyunma odasında yuhaladığı, polisle kavga ettiği ve "çarpık", vicdansız ve önyargılı hakemler onu boğduğunda açıkça kaçtığı pek çok kez oldu. Sebeplere rağmen sporsever statüsünden hiçbir zaman mahrum kalmadı. Zaten hiçbir şey ona dokunamadığı için güçlü görünebilen kayıtsız bir adam değildi.
Giorgos Vardinogiannis birçok şeyden etkilendiği için hayal ediyordu ve güçlüydü. Ve onları saklamaya hiç niyeti yoktu. Kızgındı, ısrarcıydı, çelişkiliydi. Onun gücü soğukluk değildi. Yoğunluktu, gençlikti, gururdu, neden Girit kouzoulada'sı olmasın. Ancak kendisine meydan okuyanlara veya beline bağladığı "demiri" sürükleyenlere asla tehditkar bir şekilde el sallamadı. Kamuoyunun gözü önünde zorbalığın tetiğini çektiğini mitleştirerek haksız yere eleştirildi. Tabanca, Girit'in silah sahibi olma kültürünün değişmez bir parçası olmasının yanı sıra, yasal olarak meşru müdafaa için resmi bir lisansla da donatılmıştı. Ne de olsa 17 Kasım terör örgütünün 1990 yılında kardeşi Vardis'e patlayıcı yüklü araçla suikast girişiminde bulunduğunu, üzerine bazukayla 3 roket attığını unutmadı. O halde, önyargılı olmasa da keyfi bir şekilde bu ona yapışmıştı.