Yemen'de Husilere karşı yürütülen çatışmaların on bir buçuk yıldır sürüncemede kalmasıyla birlikte, kimileri bu grupla savaşmaya devam etmek yerine onu fiili (de facto) otorite olarak muhatap alma eğilimindedir. Ne de olsa geçmişte Sana'yı yönetenlerle kimliklerine veya ideolojilerine bakılmaksızın genel olarak müzakere edilmiştir.
Bu pragmatik bir önermedir. Ancak sorun, Husilerin kendi projesinin ta kendisinde yatmaktadır. Grup, devlet fikrinin kökten karşısındadır ve sergilediği tutum, "örgüt" otoritesini koruma kararlılığını açıkça ortaya koymuştur.
Husiler; devletin kaynaklarından, kurumlarından ve başkaları tarafından kendilerine sağlanan meşruiyetten faydalanmak isterken, aynı zamanda silahlı bir grup olarak silahlarını elinde tutmayı ve dış ittifaklarına uygun olarak savaşlar yürütmeyi arzu etmektedir. Bu perspektiften bakıldığında, iktidara gelmek grubun kendi projesini ilerletmenin bir aracı haline gelmektedir.
2013'te başlayan ve sonraki iki yıl boyunca devam eden olaylar net bir test vakası sunmaktadır. Husiler Ulusal Diyalog Konferansı'na davet edilmiş ve Saada için sandalye ile özel ayrıcalıkların tanındığı, yürütme organına katılma fırsatının verildiği Barış ve Ulusal Ortaklık Anlaşması'nı imzalamışlardır. Buna karşılık, orta ve ağır silahlarını devlet kurumlarına teslim etmeleri gerekiyordu.
Grup, devlet fikrinin ta kendisiyle çelişmektedir
Abdulrahman Al-Rashed
Bunun yerine süreç, devlet kurumlarının ele geçirilmesi, Cumhurbaşkanı Abdrabbuh Mansour Hadi'nin alıkonulması ve parlamentonun feshedilmesi gibi gelişmelerle sonuçlandı. Ardından devlet kurumlarını bünyelerine katıp diğer herkesi dışlamaya başladılar. Yemenliler arasında savaşın patlak vermesi kaçınılmazdı.
Hegemonyasını kurduktan sonra grup, devlet olmayı ve devletin Husilerle özdeşleşmesini bekledi. Ancak tam olarak bekledikleri gibi olmadı. Bunun yerine, resmi hükümet pozisyonlarına paralel olarak fiili otorite kullanan bir denetçiler ağı kurdular.
İkinci deneyim, eski Cumhurbaşkanı Ali Abdullah Saleh'in yönetimdeki bir "ortaklık" çerçevesinde Husilerle ittifak kurmasıyla gerçekleşti. O dönemde Saleh, iktidardan düşmüş olmasına rağmen silahlı kuvvetlerin çoğunu hala kontrol ediyordu. Ancak Saleh bile grubu yanlış hesapladı ve nihayetinde 2017'de sokakta öldürüldü. Kimileri bunu sadece Husi üstünlüğüyle sonuçlanan bir iktidar mücadelesi olarak görebilir ve bu nedenle yeni gerçekliğin kabul edilip buna göre davranılması gerektiğini savunabilir.
Bir kez daha sormak gerekirse: Neden pragmatik olunup, geçmişte İmam Yahya'dan Yargıç Abdul Rahman Al-Iryani'ye ve nihayetinde Saleh'e kadar yapıldığı gibi, Sana'da kim iktidara geldiyse onunla anlaşılmasın?
Gerçek şu ki, bu zaten denendi. Ancak ideolojik bir grup olan Husiler, kendilerini bir devlete dönüştürmeyi reddettiler. Komşu Suudi Arabistan'a ve daha geniş bölgeye karşı, daha öncesinde ise Yemen halkına karşı savaşlar yürütmeye devam ettiler. Kendi paralel kurumlarına sahip silahlı bir örgüt olarak kaldılar.
Bazıları yeni gerçekliğin kabul edilmesi gerektiğini savunuyor
Abdulrahman Al-Rashed
İşte IŞİD ve Hizbullah ile yapılan kıyaslamalar burada ortaya çıkmaktadır; bu, ideolojilerinin ve deneyimlerinin tamamen aynı olmasından değil, devletle olan ilişkilerinin doğasından kaynaklanmaktadır. IŞİD daha aşırı bir vakayı temsil eder: Mevcut devletleri reddetmiş ve sınırların ötesine uzanan bir hilafet kurmaya çalışmıştır.