Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin 1967'de William Eggleston, Mississippi Deltası'ndan gelen renkli slaytlarla dolu bir çantayla Manhattan'a geldi. Benzin istasyonlarından sigara içen ev kadınlarına kadar, kırsal Amerika'nın bu sade görüntüleri garip bir yalnızlık duygusu yayıyor. Müzeyi bir kopya almaya ve daha sonra 1976'da fotoğrafçının ilk kişisel sergisini düzenlemeye ikna eden John Szarkowski'nin (o zamanlar MoMA'da küratör ve Amerika'nın en etkili fotoğraf eleştirmeni) dikkatini çekti. O zamanlar "sanatsal" fotoğrafçılık, reklamın renklerinden bilinçli bir uzaklaşma olan siyah beyaz anlamına geliyordu.
Garry Winogrand ve Lee Friedlander gibi fotoğrafçılar, kinetik kendiliğindenlikle dolu, şakacı, sosyal bilinçli ve kaçınılmaz olarak paranın, sanatın ve idealizmin gönüllü yoldaşlar olduğu New York merkezli bir Amerika'yı yakalamak için monokrom estetiği kullandılar. Eggleston farklıydı; çalışmaları daha az çılgın, daha az kusursuz, daha "güneyli" ve daha tuhaftı. Ve aradığı renk zenginliğini reklamcılıkta kullanılan Kodak boya baskı işleminde buldu. Szarkowski onları 'mükemmel' olarak nitelendirdiği için saldırıya uğradı - New York Times'ın yanıtı 'tamamen sıradan'dı. Bill Shapiro (@billshapiro) tarafından paylaşılan gönderi
Daha önce fotoğrafçılıkta gerçek hayatın günlük deneyimine - "halk perspektifi" - öncelik verme fikrini öven eleştirmenler, Eggleston'ın çok ileri gittiğine karar verdiler - bu görüntüler aşırı pozlanmış tatil fotoğraflarına benzemiyor muydu? Szarkowski onları "mükemmel" olarak nitelendirdiği için saldırıya uğradı - New York Times'ın yanıtı "tamamen sıradan" oldu. Ancak bu asimetrik çekimlerde Szarkowski tamamen yeni bir perspektifin farkına vardı. Rengi - eğer kullanmışlarsa - koleksiyonundaki başka bir araç olarak ele alan önceki neslin aksine, Eggleston, rengi fotoğrafçılığın ayrılmaz bir unsuru olarak görüyordu.
Szarkowski onun için "mavi ve gökyüzünün bir ve aynı şey olduğunu" açıkladı. Dahası, Mississippi'nin sanatsal vahşi doğasında yaşamak, Eggleston'a gündelik hayatın da en az olağanüstü olan kadar -hatta daha fazla- derin olabileceği inancını aşılamıştı. Bir arkadaşı "sıkıcı" şeyleri fotoğraflamayı önerdiğinde, bu fikir onun "demokratik sürecinin" temeli oldu; her şeyi fotoğraflamaya kararlıydı. Çoğunlukla kendisinin bir yusufçuk olduğunu ya da kamerasının standart insan perspektifinden kaçmak için herhangi bir şeyi hedeflemesi gereken bir tüfek olduğunu hayal ediyordu. Londra'daki Photographer's Gallery'deki 'Fark Edilmeyen Her Şey' başlıklı yeni sergi, Eggleston'ın Amerikan rüyası ile gerçeklik arasındaki çarpışmayı yakalama yeteneğini vurguluyor; patlayıcı renkli fotoğrafları, daha yakından incelendiğinde, karanlık ve alaycı bir duyarlılığı ortaya çıkarıyor.
Amerikan toplumuna hakim olan tuhaflık eğilimini ilk tanımlayan kişi oydu ve bu eğilimin en anlayışlı tarihçisi olmayı sürdürüyor. Bir keresinde kendisini "açık olanla savaşan" biri olarak tanımlamıştı. Örneğin bir üç tekerlekli bisikletin yakın plan fotoğrafını ele alalım (İsimsiz, Memphis, 1969),