Belucistan'daki isyan onlarca yıldır kaynamaya devam ederken, son yıllarda kontrolden çıkmış gibi görünüyor. Bu yılın temmuz ayında Belucistan, ilk kez KP'nin yerini alarak ülkenin en şiddetli eyaleti oldu. Bazı kaynaklar, 176 terör saldırısının gerçekleştiğini ve 127'si güvenlik personeli olmak üzere 438 kişinin öldürüldüğünü, bu rakamın bir ay içinde bugüne kadarki en yüksek sayı olduğunu söylüyor. İsyanın öldürücülüğü ve yayılmasındaki bu istikrarlı artış, tehdit ile buna karşı koymak için alınan önlemler arasında büyük bir uyumsuzluk anlamına geliyor. En büyük zayıflıklardan biri, sorunu çözmek için silahlı kuvvet kullanmak ile onu ayakta tutan siyasi boyutu ikinci plana atmak arasındaki dengesizliktir. Bu şu soruyu akla getiriyor: On yıllardır işe yaramadığını bildiğimiz halde neden bu isyanla mücadele etmek için tamamen güç kullanımına güvenmeye devam ediyoruz?
Tarihsel olarak, COIN (isyan karşıtı) stratejileri ancak silahlı kuvvet ile siyasi önlemler arasında doğru dengeyi sağladıklarında başarılı olmuştur. En iyi ihtimalle güç, bir isyanı sona erdirmek için doğru koşulları yaratabilir, ancak bu açılımı müzakereler yoluyla barışı sağlamak için yalnızca siyaset kullanabilir. Aslında David Galula, Counterinsurgency Warfare: Theory and Practice adlı kitabında başarılı bir COIN stratejisinin "yüzde 80'i siyasi, yüzde 20'si askeri" olduğunu savunuyor. Onun "COIN'in Birinci Yasası", "nüfusun desteğinin isyancılar kadar kontrgerilla için de gerekli olduğu" ve bu desteğin ancak siyasi önlemlerle sağlanabileceğidir. Benzer şekilde Rupert Smith, The Utility of Force: The Art of War in the Modern World adlı kitabında isyanı “insanlar arasındaki bir savaş” olarak tanımlıyor. Bir isyanda silahlı kuvvetin yerel halkı yabancılaştıracak ve kullanılan kuvvetin faydasını azaltacak şekilde kullanılmasının stratejik hatasına dikkat çekiyor. Bu nedenle, bir isyanla mücadelede silahlı kuvvetin faydasını en üst düzeye çıkarmak ve isyancılara üstünlük sağlamak için yerel destek çok önemlidir.
Şu anda Beluci isyanını iki geniş anlatı şekillendiriyor. Akhtar Mengal ve Dr Abdul Malik Baloch (her ikisi de siyasi parti başkanları ve Belucistan'ın eski başbakanları) gibi Beluc siyasi liderleri tarafından yönetilen ilki, Belucistan'daki isyanın ağırlıklı olarak siyasi bir sorun olduğunu ve çözüm için siyasi bir yaklaşım gerektirdiğini vurguluyor. Belucistan'da uygulanan ikinci anlatı -askeri önderlikteki devlet görüşü- Beluc isyanının esas olarak düşman yabancı istihbarat teşkilatları tarafından desteklendiği ve yerel şikâyetlerin ikincil öneme sahip olduğu önermesine dayanıyor. Geçtiğimiz yıl GHQ'da Belucistan'la ilgili bir çalıştayda askeri liderlik, yabancı destekli vekillerin sürekli olarak Belucistan'da şiddeti körüklemeye ve istikrarı baltalamaya çalıştığına dikkat çekti. Ordunun sert bir tepkiyle karşılaşacağı söylendi. Beluci isyanına yönelik tehdit değerlendirmesinde düzen ile yerel siyasi liderlik arasındaki bu temel farklılık, farklı tepkilere yol açıyor.
Belucistan'daki isyanın dışsallaştırılması, devletin baskın güç kullanımını açıklıyor. Beluci isyanını yalnızca Hint teşkilatları tarafından yönlendiriliyormuş gibi çerçevelemek, onu daha geniş Pakistan-Hindistan düşmanlığının bir parçası haline getiriyor ve dolayısıyla onu siyasi bir meydan okuma değil, bir güvenlik tehdidi olarak tanımlıyor. Bu anlatı doğal olarak tamamen zorlayıcı bir tepkiyi desteklemektedir. İlginçtir ki, 2026'da Belucistan'da artan şiddet olaylarına yanıt olarak devlet, FC Belucistan'a başka bir komutanlık ekleyerek yanıt verdi: