Ancak Ankara'nın, hareketlerinde belirli kalıplar bırakma gibi rahatsız edici bir alışkanlığı var. Yunan-Türk ilişkilerinde de bunlardan birine her zaman dikkatle bakmakta fayda var: Yunanistan'daki iç zayıflık, belirsizlik veya siyasi geçiş dönemleri, çoğu zaman büyük gerilim anlarıyla çakışmıştır.
Bu elbette basite indirgenmiş bir "tek başına iktidar olmazsak veya siyasi istikrarsızlık yaşanırsa Türkler çıkarma yapacak" anlamına gelmez.
Siyasi istikrar, ne tek bir partinin ne de tek bir meclis çoğunluğunun eş anlamlısıdır. Bir koalisyon hükümeti son derece istikrarlı olabilirken, tek başına iktidar olan bir hükümet siyasi olarak zayıflamış olabilir. Bu, daha derin bir anlam taşır: İşleyen kurumlar, net bir çizgi, dış politikada süreklilik ve kritik anlarda nereye bastığını ve nereye gitmek istediğini bilen bir ülke.
Ve işte bizim sorumluluklarımız da burada başlar.
Çünkü Türkiye'nin, Yunanistan'daki tartışmaları etkilemek için her zaman bir kriz yaratmasına gerek yoktur. Çoğu zaman tek bir açıklama, bir harita, bir NAVTEX veya gayri askerî statüdeki adalara yapılan bir atıf yeterlidir. Ve ansızın Atina'daki tüm kamusal diyalog Ankara etrafında dönmeye başlar.
Hükümet "cevap verdiğini" kanıtlamak zorunda kalır. Muhalefet ise "taviz vermediğini". Televizyon panelleri, ortada henüz bir olay bile yokken kazananlar ve kaybedenler arar. Ve tam da bu sayede, en çok kaçınmamız gereken şey beslenmiş olur: Her sabah Atina'da nasıl hissedeceğimize karar vermek için önce Ankara'nın ne söylediğine bakmamız gerekiyormuş gibi, sürekli Türkiye odaklı bir teyakkuz halinde olan bir toplum.
Dolayısıyla "sakin sular", anlaşmazlıkların ortadan kalktığı anlamına hiçbir zaman gelmedi. Ciddi anlaşmazlıkları olan iki ülkenin, her hafta krizin eşiğine gelmeden bunları bir süre yönetmeyi başardığı anlamına geliyordu. Ve bu başlı başına bir değerdir.
Bununla birlikte Yunanistan, son yedi yılda heba edilmesi suç olacak bir sermaye yarattı: 2020 yılında İtalya ve Mısır ile yapılan deniz yetki alanlarının sınırlandırılması anlaşmaları, İyon Denizi'nde kara sularının 12 mile çıkarılması, Fransa ile stratejik savunma anlaşması, ABD ile savunma iş birliğinin derinleştirilmesi, Deniz Mekansal Planlaması ve Ulusal Deniz Parkları.
Tüm bunlar ne bir hükümetin malıdır ne de mülkü. Ülkenin birer sermayesidir.
Ve bu, tam da hükümetin, muhalefetin ve toplumun bir gün buluşması gereken noktadır. Dış politika eleştirisi zaruridir. Hükümet denetlenmeli ve tercihlerini açıklamalıdır. Muhalefet, aynı fikirde olmadığı konularda farklı öneriler sunmalıdır.
Ancak her Türk hamlesi otomatik olarak bir Yunan iç krizine dönüştürülemez.
Türkiye'nin bir komşu olarak ciddiyeti, suların sakin olup olmamasına göre artıp azalmaz. Bizim için de aynı istikrarın geçerli olması gerekir.
Çünkü derinlemesine planlar yapan bir ülkenin karşısında, bizim yapabileceğimiz belki de en kötü şey, her birkaç yılda bir yeniden baştan başlamaktır.