Alternatif für Deutschland (AfD), Almanya'da İkinci Dünya Savaşı'nın sonundan bu yana hükümet kurma ihtimalinin ilk kez göründüğü Saksonya-Anhalt eyaletinde 6 Eylül'de seçimleri kazandı. İki hafta sonra Mecklenburg-Vorpommern'de de bu zaferini tekrarladı. Bu başarılar, Avrupa Birliği'nde aşırı sağın ilerleyişini hızlandırırken; bu akım hâlihazırda altı ülkenin (İtalya, Finlandiya, Çekya, Slovakya, Hırvatistan ve Slovenya) hükümetlerinde yer alıyor, diğer dört ülkede (Almanya, Fransa, Avusturya ve Romanya) oy intiharlarında lider konumda bulunuyor ve Avrupa Parlamentosu'ndaki üç grubu, en çok sandalyeye sahip olan Avrupa Halk Partisi'nden daha fazla milletvekili barındırıyor. Ancak içeriden bakıldığında aşırı sağ, ne homojen bir bloktur ne de her konuda hemfikirdir. Radikaller en çok göçmenlik gibi düşmanlarında uzlaşırken; Rusya, Avrupa'nın geleceği, makroekonomik yönergeler veya azınlık hakları konusunda çatışmaktadır. Örneğin, Fransız Ulusal Birlik (RN) partisinin yöneticileri, Almanları "Nazi geçmişini görelim/hafifleten bir parti" olan AfD'ye oy verdikleri için eleştirmiştir. Bu kopuş, 2024 yılında RN'nin, tarihi geçmişine olan bu yakınlık nedeniyle o güne kadarki Alman ortaklarını Avrupa Parlamentosu'ndaki grubundan ihraç etmeye zorlamasıyla gerçekleşmiştir.
EL PAİS, bu farklılıkları, Avrupalı partileri karşılaştırmak için referans niteliğinde olan ve 1999'dan bu yana uzmanlardan her ülkedeki siyasi oluşumları onlarca konuda incelemesini isteyen Chapel Hill Uzman Anketi'nden (CHES) yola çıkarak ölçtü. 2024 sonundaki son baskısında, 609 uzman AB ve Birleşik Krallık'taki 279 parti değerlendirdi. Ölçekler genellikle 0 ile 10 arasında değişmektedir: Göçmenlikte 0 açık bir politikayı, 10 ise çok kısıtlayıcı bir politikayı temsil eder. Sciences Po'da Siyaset Bilimi profesörü ve çalışmanın ortak yazarı olan Jan Rovny —çalışma, CHES tarafından radikal sağ olarak sınıflandırılan 44 Avrupa partisinden 23'üne odaklanmaktadır— gazeteye verilerin tamamen geçerliliğini koruduğunu teyit etmektedir. Analiz edilen tüm oluşumlar göçmenlik reddinde hemfikirdir. Ocak 2025'te AfD, programına aşırı sağın göçmenlerin toplu sınır dışı edilmesini ifade etmek için kullandığı bir öpmeç (öfemezim) olan “yeniden göç”ü (remigrasyon) dahil etti. İspanya'da ise aynı yılın temmuz ayında Vox milletvekili Rocío de Meer, yaklaşık sekiz milyon insanın “ülkelerine geri dönmek zorunda kalacağını” savundu. Vox, sosyal yardım ve hizmetlere erişimde Fransız RN tarafından savunulan “ulusal öncelik” ilkesini ithal etmiş ve PP ile birlikte yönettiği özerk bölgelerde bunu konut bütçelerine ve sosyal yardımlara dahil etmeyi başarmıştır. Giorgia Meloni ise İtalya'nın Arnavutluk'ta açtığı göçmen merkezleriyle bu kriterleri İtalyan hükümetine taşıdı. Avusturya'da ise son genel seçimleri kazanan ve hükümet kuramasa da çeşitli bölgelerin koalisyon hükümetlerinde yer alan FPÖ, Avusturya'yı vatandaşları için ve “kitlesel” göçmenliğe karşı bir “kaleye” dönüştürme arzusunu dile getirmiştir. Analiz edilen 23 parti için göçmenliğin kontrolü bir önceliktir: Geleneksel muhafazakar oluşumların 10 üzerinden 6,6'lık ve sosyalistlerin 5,2'lik oranına karşılık, ortalama 9,4 önem vermektedirler. Bu fikir birliği ayrıca milliyetçiliğe, suça karşı sert tutuma ve iklim değişikliği karşıtı politikalara da uzanmaktadır. "Aşağı bu utanç yeldeğirmenleri," dedi aer