Eylül 2026'da bu hafta Birleşmiş Milletler Genel Kurul Salonu'nda yaşanan manzara, uluslararası toplumu kasıp kavuran ahlaki krizin doğru ve rahatsız edici bir yansımasını sundu. Konuşma üstüne konuşma yapan dünya liderleri, BM kürsüsünü tek taraflı bir propaganda aracına dönüştürerek suçlayıcı parmaklarını İsrail Devleti'ne çevirdiler ve devletin işlediği iddia edilen "suçlar" terminolojisini açıkça ve tereddütsüz bir şekilde benimsediler. Görevi devretmeye hazırlanan Genel Sekreter António Guterres, veda konuşmasındaremarks'ının önemli bir bölümünü İsrail'e yönelik sert eleştirilere ayırarak, Yahudiye ve Samiriye'deki yerleşim politikasını "etnik temizlik" yapmakla suçladı. Brezilya Devlet Başkanı Lula da Silva ise bir adım daha ileri giderek Gazze'de yaşananları "asla öldürmekten doymayan katil bir bilinç" olarak nitelendirdi ve nesiller boyu Filistinlilere eşlik edecek travmalardan bahsetti. Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan Gazze'yi "toplama kampı" olarak adlandırırken, Ürdün Kralı İsrail'e yönelik yaptırımların değerlendirilmesi çağrısında bulundu; Katar Emiri ve Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron da kendilerine özgü suçlamalarıyla yalanlar ve kınamalar korosuna katıldı. 20'den fazla liderin BM kürsüsünü İsrail Devleti'ne ve Yahudi devletine karşı bir platforma dönüştürdüğü bu ikiyüzlülük gösterisi, sadece diplomatik veya halkla ilişkiler olayı değildir. Bu, antik bir örüntünün modern bir ifadesidir: Yahudi halkını tarihi adaletlerinden ve kendilerini savunma haklarından mahrum bırakmak için ahlaki dilin alaycı bir şekilde kullanılmasıdır.
Birleşmiş Milletler'in 81. oturumunun genel tartışması, uluslararası sistemin artık nesnel adaletin bir sözcüsü olmadığını, aksine zamanın ruhunun neyin "gerçek" olarak kabul edileceğini belirlediği bir sahne haline geldiğini göstermektedir. "İnsan hakları" ve "meşru müdafaa" gibi kavramlar ya da Yahudi halkı için kutsal hale gelmiş olan "Holokost" ve "toplama kampları" gibi kavramlar, orijinal anlamlarından ve ahlaki ağırlıklarından arındırılarak, soykırıma karşı kendilerini savunmak üzere yola çıkan ve Holokost'un küllerinden yeniden doğan halka karşı doğrudan yöneltilen siyasi silahlar olarak seferber edilmektedir; buna karşın oiteriter rejimler ve terör örgütleri sistematik bir görmezden gelmeden faydalanmaktadır.
BMGK'da sergilenen bu olgu, modern toplumun karşı karşıya olduğu en büyük tehlikeyi temsil etmektedir: Kurban ile saldırganı ayırt etme yeteneğini kaybetmiş bir toplum, ahlaki vicdanını, değerlerini ve sonuç olarak kimliğini kaybetmiş bir toplumdur. Bu durum, otomatik bir çoğunluğun yalanları meşrulaştırabileceği ve Yahudi halkının kendi topraklarında egemen ve özgür bir halk olarak yaşama hakkını silme girişimine meşruiyet kazandırabileceği bir kurumdan ortaya çıkan tablonun tam karşılığıdır.
BM kürsüsünden seslendirilen yalanların karşısında, ulusal varoluşun bir koşulu olarak tarihi hafızayı çok daha derin bir kavramsal alternatif olarak sunan Sukkot bayramı durmaktadır. Tora şöyle emreder: "Yedi gün çardaklarda oturacaksınız... ta ki nesilleriniz Mısır diyarından çıkardığımda İsrail oğullarını çardaklarda oturttuğumu bilsin" (Levililer 23:42-43). Britanya'nın eski baş hahamı Rabbi Lord Jonathan Sacks, ulusal yaşamının merkezine sadece kuru tarihi değil, hafızayı yerleştiren bir medeniyet olarak Yahudiliğin benzersizliği hakkında kapsamlı yazılar yazmıştır. Zamanın sayfalarından silinen büyük imparatorlukların aksine, Yahudi