Federal İdari Nitelikteki Anlaşmazlıklar Yargısı, birkaç avukatlık barosunun ihtiyati tedbir talebini kabul ederek 27.802 sayılı Kanun'un iki maddesinin uygulanmasını üç ay süreyle askıya aldı. Böylece Hükümetin iş piyasasını modernize etme planı mahkemelerde bir darbe almış oldu. 1 Nolu Mahkeme'nin başkanı olan federal yargıç Martín Cormick tarafından imzalanan karar; dava masrafları rejiminde ve mahkumiyet kararlarının ödeme şekillerinde yapılan değişiklikleri geçici olarak donduruyor.
Söz konusu tedbir, başkanı Alejandra García olan Başkent Federal Avukatlık Kamu Koleji (CPACF) tarafından talep edilmiş, bu talebe ülkenin iç kesimlerinden otuzdan fazla mesleki kuruluş da katılmıştı. Hukukçulara göre, yeni mevzuatın 10. ve 56. maddeleri meslek icralarını ve vekâlet ücretlerinin dokunulmazlığını tehdit ediyordu. Hükümet için ise bu maddeler, "dava endüstrisi" olarak adlandırılan yapıyı bertaraf etmek üzere tasarlanmış araçlardı.
Detaylar: İş Sözleşmesi Kanunu'nun (LCT) 20. maddesini değiştiren 10. madde, "mazur görülemez aşırı talep" durumuna yaptırım uygulanması için bir kriter getiriyordu. Uygulamada, bir davada talep edilen alacakların aşırı tahmin edildiğinin tespit edilmesi durumunda, avukatın sürecin masraflarını ödeme konusunda işçiyle birlikte müteselsilen sorumlu olmasını öngörüyordu. CPACF, bu mal varlığı riskinin avukatların müvekkillerini savunma özgürlüğünü kısıtladığını savundu. Başlangıçta talep edilen miktar ile hâkimin nihai olarak hükmettiği miktar arasındaki farkın, mutlaka kötü niyetli bir davranışı değil, kalemleri hesaplamadaki zorluktan veya sadece delil sonucundan kaynaklandığını ileri sürdüler.
Yargıç Cormick, ön duruşma aşamasında bu duruşu onayladı. Reform metninin "açıklıktan yoksun" olduğunu ve belirsizlik yarattığını belirten hâkim, miktar farklılıklarından ötürü otomatik bir yaptırım uygulamak yerine, avukatın kusur, ihmal veya kastının bulunup bulunmadığını her somut olayda bizzat hâkimin değerlendirmesi gerektiğine dikkat çekti.
Öte yandan 56. madde, iş mahkumiyetlerine ilişkin ödemelerin büyük şirketler için altı, mikro, küçük ve orta ölçekli işletmeler için ise on iki ardışık aylık takside bölünmesine, bu tutarların enflasyon artı yıllık %3 faiz ile güncellenmesine olanak tanıyordu. Ancak Yargı, yasanın metninin işçinin alacağı ana para ile avukatların vekâlet ücretleri arasında bir ayrım gözetmediğine hükmetti. Cormick'e göre, şirketlerin bu ödemeleri alacaklının müdahalesi olmaksızın tek taraflı olarak taksitlendirmesine izin verilmesi, "mülkiyet hakkının açık bir ihlali" olarak görünmektedir.
Gerekçeli kararda yargıç, mesleki vekâlet ücretlerinin gıda niteliği taşıdığını, mahkumiyet kararının basit bir teferruatı olmadığını ve Ücret Kanunu'na (27.423) tabi olması gerektiğini hatırlattı.
Esas hakkındaki tartışma açık kalmaya devam ediyor: Dosyanın işleme konulduğu süreçte Adalet Bakanlığı, mahkemelerdeki kötü niyetli talepleri caydırmak için müteselsil sorumluluğun vazgeçilmez olduğunu, taksitle ödemenin ise üretici birimler için mahkumiyet kararları karşısında bir rahatlama işlevi gördüğünü savunarak değişikliklerin geçerliliğini savundu. Karar, toplu ihtiyati tedbir çerçevesinde daha sonra çözülecek esas hakkındaki bir mesele olan anayasaya aykırılık beyanında bulunmasa da, önümüzdeki 90 gün boyunca veya kesin bir hüküm verilene kadar eski kuralların yeniden geçerli olmasını emrediyor.