Körfez, İran'ın vekalet stratejisini bir dizi münferit güvenlik olayı olarak ele alma lüksüne artık sahip değil. Suudi Arabistan'a yöneltilen her füze, kritik altyapıya yönelik her tehdit ve ticari deniz taşımacılığını sindirme girişimleri, hiçbir Körfez ülkesinin göz ardı edemeyeceği bölgesel bir zafiyeti gözler önüne seriyor. Egemen hükümetlere baskı yapmak, ticareti aksatmak ve jeopolitik hedefleri ilerletmek için silahlı grupların kullanılması, yalnızca saldırıya uğrayan ülkenin güvenlik sorunu değildir. Bu durum, tüm bölgenin istikrarına doğrudan bir meydan okumadır.
Suudi Arabistan yalnızca Yemen ile sınırlı bir tehditle karşı karşıya değil. Krallık, İran destekli grupların Arap devletlerini tehdit etme, sivil hayatları tehlikeye atma ve hayati ekonomik damarları riske atma kapasitesine sahip olduğu daha geniş stratejik bir meydan okumayla karşı karşıyadır. Husiler füzeleri ve dronları fırlatıyor olabilir ancak sonuçlar tüm Arap Yarımadası'na, Kızıldeniz'e ve uluslararası ticaret sistemine uzanmaktadır.
Temel soru, Körfez'in bölgesel bölünmelerden yararlanan ve güvensizliği bir siyasi baskı aracına dönüştüren bir stratejiye karşı inandırıcı bir caydırıcılık tesis edip edemeyeceğidir.
Suudi Arabistan için bu, toprak savunmasından çok daha fazlasını ifade etmektedir. Bu durum, silahlı bir milis gücün egemen bir devleti tehdit edebileceği, kritik altyapıyı hedef alabileceği ve uluslararası ticareti anlamlı bir sonuçla karşılaşmadan aksatabileceği bir bölgesel düzeni kabul etmeyi reddetmekle ilgilidir. Hiçbir hükümetin, halkına ve ekonomik varlıklarına yönelik süregelen bir gözdağı kampanyasına göz yumması beklenemez. Ulusal güvenliği savunma hakkı temel bir haktır.
Körfez, daha etkili bir şekilde yanıt verecek kaynaklara, stratejik ortaklıklara ve kurumsal temellere sahiptir.
Bununla birlikte, Suudi Arabistan'ın bu zorluğu tek başına göğüslemesi beklenemez. Bir Körfez ülkesine yönelik saldırılar başkasının sorunu olarak değerlendirilirse, bu emsal Körfez İşbirliği Konseyi'nin her üyesini tehdit eder hale gelir. Bugünün hedefi Suudi havalimanı, enerji tesisi veya ticari gemi olabilir; yarın bir başka ülkenin limanları, enerji tesisleri, arıtma tesisleri veya ulaşım ağları benzer tehditlerle karşılaşabilir.
Coğrafyanın, diplomasinin veya ekonomik karşılıklı bağımlılığın bireysel devletleri bölgesel istikrarsızlıktan koruyacağı varsayımını sürdürmek giderek zorlaşmaktadır. Modern füze ve drone savaşı, mesafenin sunduğu korumayı azaltırken, deniz rotalarına yönelik tehditler çatışma alanının çok ötesindeki ekonomileri etkileyebilir. Dolayısıyla bir Körfez devletinin güvenliği, komşularının güvenliğinden ayrı düşünülemez.
Bu gerçeklik, dayanışma ifade etmekten pratik savunma iş birliğine geçilmesini zorunlu kılmaktadır. KİK ülkeleri istihbarat paylaşımını güçlendirmeli, hava savunma sistemleri arasındaki koordinasyonu geliştirmeli ve füze ile drone tehditlerini tespit edip bunlara yanıt vermek için daha etkili mekanizmalar kurmalıdır. Ortak tatbikatlar yalnızca önleme kabiliyetlerini değil, aynı zamanda sivil altyapının korunmasını, temel hizmetlerin sürekliliğini ve bir saldırı sonrası toparlanma süreçlerini de test etmelidir.
Bu tür bir iş birliği her zafiyeti ortadan kaldırmaz ancak düşman aktörlerin ulusal savunmalar arasındaki boşluklardan yararlanmasını zorlaştırır. Aynı zamanda, bir hükümeti sindirmeyi amaçlayan saldırıların parçalanmış tepkilerle değil, koordine edilmiş bölgesel bir yanıtla karşılaşacağını gösterecektir.
İran'ın vekalet stratejisi, komşu devletler tehdidin boyutu veya uygunluğu konusunda anlaşmazlığa düştüğünde bundan fayda sağlamaktadır.