Sevgili aylak okurlarım, Cervantes tüm zamanların en iyi açılış cümlelerinden birinde size böyle yazardı. Ancak bu, yeldeğirmenleriyle savaşa giren onun Don Kişot'u değil, benim küçük manifestom. Ve yeldeğirmenleriyle savaş gibi boşuna değil. İnanıyorum.
Bunu söylemeye hakkım var mı bilmiyorum ama söyleyeceğim. Her ne kadar eşim zaman zaman gülümseyerek bana, "Belki de düşündüğün her şeyi her zaman söylememelisin" tavsiyesinde bulunsa da, ben de ona ellerimden geldiğince en güzel şekilde gülümser, omuzlarımı silkerim. Ve ne olosa olsun derim.
Önce size soracağım, tavşan ile kaplumbağa arasındaki yarışı anlatan o Ezop masalını biliyor musunuz?
Peki, okurken kimi tutuyordunuz? Tavşana mı yoksa kaplumbağaya mı bahis oynardınız? Hızlı ve kendine güvenen tavşana mı, yoksa inatçı ve yavaş kaplumbağaya mı?
Tavşana bahis oynardınız ama gizliden kaplumbağayı tutardınız. Yani beni. Ve benim gibileri. Kendine inançla, emekle ve azimle, tamamen yavaş olsa bile hedeflerine kesinlikle varacaklarını ve hayat yarışlarında başarılı olacaklarını düşünenleri.
İşte şimdi belki de söylememem gereken şey geliyor.
Modern bir kelime olan "güçlendirmenin" (empowerment), biz kadınların eksikliğini çektiği şey için doğru kelime olduğunu düşünmüyorum. Herkes sadece bundan bahsetmesine rağmen. Öyle düşünmüyorum.
Güçlendirmenin ihtiyacımız olan şey olmadığını söylemeye nasıl cüret ederim?
Çünkü gerçekten de sandığımızdan çok daha güçlü olduğumuzu düşünüyorum. Erkekler bench press'te daha fazla kilo kaldırabilir veya serçe parmaklarıyla bir çuval çimento taşıyabilir, ancak uzun vadede, dünyadaki en zayıf hissettiğimiz anlarda bile daha güçlü olan biziz. Elli kilo civarındaki minicik bir kadının tek başına neler yapabileceğini düşündüğünüzde kafanız döner.
Eksikliğini çektiğimiz her şey için benim kelimem dayanışma olurdu. Güç değil. Büyük S harfi ile dayanışma.
Benim evrenimde güçlendirme sadece dikkat çeken bir kelimeden ibaret. Yarışın başında hızlı koşarak hız belirleyen, tempoyu yönlendiren ve dikkat çeken bir tavşan gibi.
İşte. Söyledim. Katılıp katılmamakta serbestsiniz, ancak dayanışmaya daha çok ihtiyacımız var. Tasarladığımız her şeyi gerçekleştirirken ancak bu şekilde daha güçlü ve daha inatçı olacağız. Çünkü kadın kadının kurdudur muhabbeti dönmeye devam edecekse gücün ne anlamı var ki? Ve çok sık gerçekten de öyle.
İnternete şöyle bir bakın. Kolayca alev alan ifade ve sloganlarla dolu. Ancak dayanışma, sırf kendi küçük çıkarları uğruna sosyal medyadaki bu sahte destekten ibaret değil. Bu, o kadar da şeffaf olmayan bir çaba değil.
Kadının kadına sırtını dayadığı o gerçek günlük dayanışma ve desteği kastediyorum. El uzatmayı. Ve cesaretlendirmeyi. Yakın çevrenizde size, "Daha cesur olsaydım ne olurdu?" diye sorduğunuzda kararlılıkla, "Bize cesaretin gerekeceğini kim öğretti ki? Birlikte gidiyoruz" diyecek o kadındır. Ve yola koyulursunuz. Aslında hiç var olmamış kurallara uymaktan vazgeçin. Biz sadece var olduklarını zannetiyorduk.
Bazen arkadaşlarımızdan birinin ilk adımı attığını görmesi yeterlidir.
Donatela Versaće'nin 71 yaşında yeni bir marka kurduğunu, Džeri Hol'ün ise 70 yaşında yeni bir makyaj reklam kampanyasının yüzü olduğunu görüyor musunuz?
Ses çıkarın, nazik olun, güvensiz hissedin. Ve her neyse onu yapın. Her ne olursa olsun.
Özgürlüğünüz başka bir kadın için ilham kaynağı olabilir. Çünkü bir yerlerde bir kadın oturmuş sizin biraz daha fazla özgürlükle yaşadığınızı izliyor ve şöyle düşünüyor: "Oh, belki ben de yapabilirim."
Dayanışmanın tanımını bulun, bilerek buraya yazmadım. Ve üzerinde düşünün.
Çünkü ne zaman aramıza biri oynamak zorunda olduğumuzu sandığımız kadınlık versiyonunun dışına adım atsa, fikrimiz büyüdü.
Peki neden başında sadece kadın okurlara selam vermedim? Kadınlara seslenmeme rağmen?!
Çünkü inanın ya da inanmayın, erkekler de okuyor. Ve onlara şunu söylemek istiyorum