Üç ay gibi kısa bir süre içinde iki resmi belge şu iddiayı ortaya attı: Yapay zeka (YZ) tarafından desteklenen bilim, bir "altın çağ"a giriyor. Bunlardan ilki olan *Science: A New Golden Age* (Bilim: Yeni Bir Altın Çağ), 21 Temmuz'da Beyaz Saray Bilim ve Teknoloji Politikası Ofisi (Office of Science and Technology Policy) direktörü Michael Kratsios tarafından sunuldu. İkincisi ise aralarında Amerika Birleşik Devletleri ve Arjantin'in de bulunduğu 17 ülkenin desteklediği ortak bir bildiriydi; *Kyoto Vision for a Golden Age of Science* (Bilim İçin Bir Altın Çağa Dair Kyoto Vizyonu), 4 Ekim'de Japonya'nın Kyoto kentinde düzenlenen Bilim ve Teknoloji Toplum Forumu'nun 23. yıllık toplantısı sırasında yayımlandı.
Beyaz Saray ve Kyoto'ya ait bu iki belge, aynı hikayenin bölümleri olarak okunabilir. Birincisi, keşifleri hızlandırmak ve yapay zekayı bilimsel bir devrimin motoruna dönüştürmek için ABD bilim sisteminin yeniden organize edilmesini öneriyor; burada yapay zeka yalnızca mevcut görevleri hızlandırmakla kalmıyor, aynı zamanda soru sorma, deney yapma ve bilgi üretme biçimini de dönüştürüyor. Ayrıca, araştırmanın hızını artırmak için kurumsal engellerin azaltılmasını öngörüyor. İkincisi ise bu öneriyi özet bir biçimde uluslararasılaştırıyor ve yakın gelecekteki yapay zekayı —"süper zeka" olarak adlandırdığı kavramı— bilimsel araştırmaları radikal bir şekilde hızlandırmak için büyük bir fırsat olarak sunuyor. Her iki belgede de ima edilen şey, teknolojik hızlanma ile bilimsel ilerleme arasında mutlak bir korelasyon olduğu fikridir.
Her iki belge de ayrıca "metabilimi", yani bilginin bizzat nasıl üretildiğini, değerlendirildiğini, organize edildiğini ve finanse edildiğini iyileştirme çalışmasını bünyesinde barındırıyor. Ancak bu alanda somut teklifleri ayrıntılı olarak yalnızca Amerikan belgesi formüle ediyor ve bunlardan bazıları en hafif tabirle tartışmalı nitelikte. Örnekler arasında: Temel bilimi ihmal eden ve kısa vadeli ticarileşmeye aşırı odaklanmak ile büyük üniversitelerin zararına olacak şekilde bireysel araştırmacılara ve ekiplere öncelik vermek yer alıyor.
Bu iki belgenin bir erdemi ve bir zayıflığı bulunmaktadır. Erdemi, yeni kurumlar gerektiren tarihi bir dönüşümle karşı karşıya olduğumuzu kabul etmeleridir. Zayıflığı ise iki hususta kendini göstermektedir: Daha fazla yapay zekanın üretilen bilimin kalitesini ve miktarını otomatik olarak artacağına aşırı derecede güvenmek ve yapay zekanın kaçınılmaz olarak olumlu bir yönde ilerlediğini, dolayısıyla hiçbir yan etki olmaksızın insanlık durumumuzu iyileştirmemize izin vereceğini varsaymak. Tarih, bu ikinci hususta daha ihtiyatlı olmak için bize yeterli nedenler sunmaktadır; atom enerjisi vakası bunun açık bir örneğidir.
Her iki belgede de iklim değişikliği, biyolojik çeşitlilik kaybı, halk sağlığı, servet yoğunlaşması ve buna bağlı artan eşitsizliğin yanı sıra sosyal bilimlerin, yeni bilim gündeminin merkezi öncelikleri arasında yer almaması endişe vericidir. Öte yandan, bilimin gerçek bir altın çağı yapay zekanın değerini göz ardı etmez, ancak bilimsel ilerlemelerin büyük kısmının temelini oluşturan temel araştırmaları korur; araştırmanın her aşamasında eleştirel insan bakışını muhafaza eder ve toplumun, bilginin neyi aradığını, ne amaçla ve kimin hizmetinde olduğunu sorgulamasına olanak tanır.