Bundan 35 yıl önce, 24 Ağustos 1991'de Ukrayna Parlamentosu Ukrayna Bağımsızlık Bildirgesi'ni onayladı. Kuşkusuz bu, 20. yüzyılın en önemli jeopolitik anlarından biriydi. Ukrayna'nın bağımsızlığını yeniden kazanması, Ukrayna halkını Rus sömürge boyunduruğundan kurtardı ve dünyanın özgür halkları arasına katılmasına olanak tanıdı. Aslında bu gelişme, kısa süreli Ukrayna bağımsızlık dönemleri hariç tutulursa, üç asırlık acımasız Rus egemenliğine ve sömürüsüne son verdi. Ukrayna tarihindeki bu karanlık dönem, bugün uluslararası toplum tarafından milyonlarca Ukraynalının hayatına mal olan bir soykırım olarak tanınan Holodomor'u da içeriyordu. Ukrayna'nın bağımsızlığı aynı zamanda Sovyetler Birliği'nin on bağımsız devlet olarak dağılmasını tetikledi ve eski ABD Başkanı Ronald Reagan'ın çok yerinde bir ifadeyle “şer imparatorluğu” olarak adlandırdığı yapı içinde köleleştirilmiş diğer birçok halkı özgürleştirdi. Bu nedenle, Ukrayna'nın bağımsızlığının ilan edilmesi yalnızca Ukraynalılar tarafından değil, tüm özgürlük sevdalıları tarafından kutlanması gereken tarihi bir olaydır.
Dolayısıyla, mevcut Rus diktatörü için Ukrayna'nın bağımsızlığının tamamen kabul edilemez olması şaşırtıcı olmamalıdır; zira bu olay Sovyetler Birliği'nin çöküşünü tetiklemiştir. O günden bu yana Rusya, doğalgaz şantajı dahil çeşitli yollarla Ukrayna'yı yeniden ele geçirmeyi ve başarılı olması halinde Sovyetler Birliği ile Varşova Paktı'nı yeniden kurmayı denemiştir. Ancak Putin, Ukrayna'nın açıkça Avrupa'ya yöneldiğini ve Sovyet geçmişinden sıyrıldığını fark ettiğinde, Stalin'in 1932'de yardımcısı Lazar Kaganovich'e yazdığı şu mektuptaki tepkinin aynısını gösterdi: “Eğer şimdi Ukrayna'daki durumu düzeltmeye başlamazsak, onu kaybedebiliriz.” Tam da bu yüzden Rusya 2014 yılında Kırım'ı ve Donbas'ın bir kısmını işgal etti ve ardından 2022'de Ukrayna'ya karşı büyük çaplı soykırım niteliğinde bir savaş başlattı.
Ukrayna, on iki yılı aşkın süredir Rusya'nın emperyalist planlarına karşı bağımsızlığını kahramanca savunuyor ve Avrupa'nın toprak bütünlüğünü koruyor. Başlangıçta NATO üyesi ülkeler Rus askeri saldırganlığını kınadılar. Ancak Ukrayna'ya verdikleri destek temkinli ve kademeli oldu; çünkü Rusya'nın kendi güvenliklerine yönelik tehdidinin ciddiyetini tam olarak anlayamadılar ve yanılgıya düşerek ihtiyatlı davranmanın bir tırmanmayı önleyeceğini hesapladılar. Nitekim CBC'nin yakın zamanda bildirdiğine göre, Almanya Savunma Bakanı Boris Pistorius Mayıs 2026'da Kanada'ya yaptığı ziyarette şunları ifşa etti: “25 yılı aşkın süre boyunca hepimiz hiçbir tehdidin olmadığını sandığımız bir gerçeklikte yaşadık. Kendi savunmamız için hiçbir şey yapmamıza gerek yoktu.” Ayrıca, kuzey Avrupa ülkelerinin Rusya'nın Kırım'ı askeri işgaline tepki gösterdiğini, ancak “Almanya ve diğer ülkelerin bunu yapmadığını, alarmı duyduklarını ama görmezden geldiklerini” itiraf etti. Dahası, Rusya'nın sadece üç yıl içinde, yani somut olarak 2029'da bir NATO üyesi ülkeye karşı savaş başlatabileceği uyarısında bulundu.
Ardından, 11 Haziran 2026'da Politico, Alman ordu müfettişi ve Alman kara kuvvetlerinin en üst düzey sorumlusu Christian Freuding'in şu çarpıcı açıklamalarını yayınladı: “Hazırlıklı olmalıyız [...] Savaşmaya hazır olmalıyız [...] 32 NATO ortağı, Rusya'nın 2029'da bir NATO üyesi ülkeyi işgal etme kapasitesine sahip olabileceği konusunda hemfikir.” Neyse ki, Rusya'nın bir ülkeye saldırısı...