Manşette “soykırım” kelimesini gördüğümde, bunu özel bir sorumluluk duygusuyla okurum. Terimi icat eden ve uluslararası hukukta bir suç olarak kabul ettirmek için mücadele eden Polonyalı Yahudi avukat Raphael Lemkin benim akrabamdı. Onun adı bana yasal bir davaya karar verme konusunda özel bir yetki vermez. Ancak insanları korumak için yaratılmış bir kelimenin kanıt ve hukuka dayalı kalmasında ısrar etme sorumluluğu verir.
İşte tam da bu yüzden Navi Pillay'ın uluslararası adaleti savunma çağrısı ciddi bir yanıtı hak ediyor. Associated Press ile 12 Ekim'de yaptığı bir röportajda, yeni seçilen Nobel Barış Ödülü sahibi, uluslararası hukuk sistemine destek çağrısında bulundu. Kendisi aynı zamanda İsrail'in Gazze'de soykırım işlediği sonucuna varan BM komisyonuna da başkanlık etti ki İsrail bu sonucu reddediyor.
Uluslararası hukukun savunulması gerektiğine katılıyorum. Ancak bunu savunmak, onun otoritesine başvuranların incelenmesini gerektirir. Bir Nobel Ödülü tartışmalı bir yasal sonucu karara bağlayamaz. Hükümet inkarı da bunu yapamaz.
Raphael Lemkin, insan gruplarının yok edilmesinin adlandırılmasına ve bunu önlemek ve cezalandırmak için bir çerçeve oluşturulmasına yardımcı oldu. 1948 yılında kabul edilen Soykırım Sözleşmesi ulusal, etnik, ırksal ve dini grupları korur. Onun korumaları herkese aittir.
Bu evrensellik hassasiyete bağlıdır. Soykırım, korunan bir grubu kısmen veya tamamen yok etme niyetiyle işlenen yasaklanmış eylemlerin kanıtını gerektirir. Tanım, öldürmekten daha fazlasını kapsar. Diğer eylemlerin yanı sıra, ciddi bedensel veya zihinsel zarar vermeyi ve bir grubun fiziksel olarak yok edilmesini sağlamak için kasıtlı olarak dayatılan yaşam koşullarını içerir.
Niyet, soykırım suçunun uygulanması için esastır.
Niyet esastır. Davranış ve koşulların kanıtları yoluyla oluşturulabilir; faillerin yazılı bir itiraf bırakması gerekmez. Ancak tek başına yıkım, soykırımın gerektirdiği özel niyeti otomatik olarak oluşturmaz. Beyan edilen bir askeri hedef de bunu otomatik olarak çürütmez.
Pillay'ın komisyonu bu niyeti bulduğunu söylüyor. Sonucuna yönelik ciddi bir itiraz, kanıtlarını ve akıl yürütmesini ele almalıdır. Sorular, kanıtların Filistinlileri bir grup olarak yok etme niyetini nasıl kanıtladığı, rakip açıklamaların nasıl değerlendirildiği ve yetkililerin açıklamalarının kararlar ve davranışlarla nasıl bağdaştırıldığıdır.
Bu sorular vahim bir sonucun temelini oluşturur. Bunları sormak, uluslararası hukuku ciddiye almanın bir parçasıdır.
Bir komisyonun bulgusu ile bir mahkemenin kararı arasındaki ayrım da önemlidir. Bir soruşturma raporu mezalimi belgeliyebilir ve önemli kanıtlara katkıda bulunabilir. Bu, adli bir karar ile aynı şey değildir.
Dünya, bir sonuca kimin ulaştığını, ona nasıl ulaştığını ve hangi standartta ulaştığını bilmeyi hak ediyor.
Bu ayrım, dünyanın tehlikeyi tanımak veya mezalimi önlemek için harekete geçmek üzere nihai bir karar beklemek zorunda olduğu anlamına gelmez. Önlemeye adanmış bir sözleşme, ancak yıkım tamamlandıktan sonra müdahale etme talimatı haline gelemez.
Yahudi okuyucular için bu tartışma yasal terminolojinin çok ötesine uzanıyor. Holokost buna Yahudiler için özel bir yankı kazandırıyor, ancak sözleşmenin koruması asla yalnızca bize ait olmak üzere tasarlanmamıştır.
Bir hükümete yöneltilen suçlama, bir halka yöneltilen suçlama haline gelmemelidir.
Tarihimiz bizi kolektif suçlama tehlikesine karşı da duyarlı kılıyor. Bir hükümete yöneltilen suçlama, bir halka yöneltilen suçlama haline gelmemelidir. Dünyanın dört bir yanındaki Yahudiler, İsrail'in hareketlerinden dolayı kolektif olarak sorumlu tutulmamalıdır. Filistinliler de kolektif...