Fransız devlet tahvillerinin getirileri artarken ve yatırımcılar büyük açıkları bulunan Fransa ekonomisine karşı giderek daha şüpheci yaklaşırken, Fransa'daki öğrenci çatışmaları şiddetleniyor.
Böylesine ağır bir ekonomik ortamda öğrenciler ne talep ediyor? Üstelik seçim dönemi, havayı tersine çevirebilecek önlemler konusunda herhangi bir uzlaşma olasılığını zaten sınırlamışken. Öte yandan, Boyun Eğmeyen Fransa hareketinden Jean-Luc Mélenchon, Tsipras ve Zoe Konstantopoulou'nun bahsettiği "odios (nefret uyandıran) ve επαχθής (bağlayıcı/ağır)" borçlara benzer şekilde, borcun büyük bir kısmının silinmesini talep edip buna "illégitime" (gayrimeşru) derken, ortada nasıl önlemler olabilir ki?
Bu yüzden sokaklar yanıp tutuşuyor; çünkü vurgulandığı gibi, öğrencilerin tüm derslerde öğretmenleri yok ve okulların bulunduğu binaların çeşitli sorunları var. Bu tür şiddet dalgalarını kışkırtan gerçek sorun gerçekten bu mu? Yoksa ne kadar ele alınırsa alınınsın kalmaya devam edecek gerçek problemler çözülemiyor de – yapılan eylemler arkadakilerin gizlenmesine, cazibesine ve nüfuzuna mı hizmet ediyor?
Fransa solunun desteği, derecelerine göre bu eylemlerin arkasındadır. Destek tabanı ortaktır, eğer Yunancaya çevrilseydi sloganları bilirdik: talepler adildir, eğitime para verin, daha iyi altyapı sağlayın, işe alımlar yapın – ve yüksek öğrenime geçiş sistemi olan Parcoursup'u kaldırın. Yalnızca sosyalistler barışçıl gösteri çağrısında bulunuyor. Buna karşılık, 2014'ün Tsipras'ına çok benzeyen Mélenchon, polisin baskısını kınayarak gösterilere katılım çağrısında bulundu. Baskı olmasın ve göstericilerin mülkleri tahrip etmesine izin verilsin mi? Bunu kararlaştıran kişi ne kadar Pavlopoulos olurdu?
Ayrıca kitlenin şiddetli öfkesini, sosyal dışlanma ihtimalini yaşadıklarını, şiddetlerinin sosyal çıkmazlar ve geleceklerinin kapalı ufukları tarafından kışkırtıldığını açıklamaya çalışan sosyolojik analizler de okuyorum.
Gördüğümüz şey, Yunanistan'da bilmediğimiz, yeni bir şey değil – ifade edilen öfkenin karması çok daha karmaşık ve karanlık olmasına rağmen. Bana, aşırı solun ve Tsipras'ın ön plana çıktığı 2008 yılındaki Grigoro poulos'un öldürülmesinin ardından çıkan ünlü ayaklanmayı hatırlatıyor. İntikam adına, kaosun sonuçlarını ödemek zorunda kalan başta Atina'nın merkezi olmak üzere benzeri görülmemiş yıkıcı bir şiddet patlak verdi. Zaten o olaylar, iflası takip eden ve başıbozukların lideri Tsipras'ın başbakanlığı devralmasıyla sona eren çok şiddetli bir dönemin habercisiydi.
Fransız öğrencilerin şiddetinin kör bir öfke ve sessiz bir kızgınlık olup olmadığını bilmiyorum. Ancak Fransa'da yaşananların endişe verici olduğunu kesin olarak biliyorum, çünkü "isyanı" siyasi gelişmeler takip ediyor – ve şu anda, öğrenci hareketinin adıyla, eskiden "Sarı Yelekliler"in adında olduğu gibi, uçların anti-sistemciliği sisteme karşı açık bir saldırı önerisi getirerek birleşiyor. Bu açıkça ilan edilmese de, bilindiği şekliyle Fransa'ya ve dolayısıyla Batı dünyasına, esasen de demokratik Avrupa'ya karşı bir saldırı olduğunu iddia etmek haklıdır.
Öğrenci hareketinde, bir kez daha kindar ve bağnaz bir nihilizm ifade ediliyor. Neye umut bağlayarak?