Her yolculuk bende farklı bir iz bırakır. Bazı geziler güzel fotoğraflar ve gelip geçici anılarla sona erer. Diğerleri ise beni kendimiz ve dünya hakkında yeni sorularla geri gönderir. Benim için seyahat asla sadece coğrafi bir hareket olmamıştır. Her zaman başka bir öğrenme yolu ve fikirleri ilk doğdukları sınırların ötesinde test etme şansı olmuştur.
Bir zamanlar dünyayı her iki taraftan da gördüğümü yazmıştım. Bu, kitaplarımdan birinin başlığıydı, aynı zamanda uzun bir kişisel ve mesleki deneyimin tanımıydı. Bilim, ardından Beşeri Bilimler okudum. Gazetecilik ve akademide, özel ve kamuda çalıştım; hem yürütme hem de yasama kurumlarını deneyimledim. Muhalefet siyasetine, daha sonra da hükümete yakınlaştım. Bu farklı yollar bana nihai cevaplar vermedi, ancak olaylara birden fazla açıdan bakabilme yeteneğimi genişletti.
Geçtiğimiz yıllar boyunca kapsamlı seyahatler yaptım ve bazı ülkelerde kendimizi anlamamıza yardımcı olacak bir aynaya yakın şeyler buldum. Örneğin Almanya, bende derin bir iz bıraktı; sadece ekonomik gücü veya idari disiplini nedeniyle değil, hafızayı bir kuruma, tarihi deneyimi ise kamu bilincine nasıl dönüştüreceğini bilen bir ülke olduğu için. Amerika Birleşik Devletleri ise birey ile kurum, yetenek ile fırsat ve kişisel hırs ile bu hırsın büyümesine izin veren daha geniş çevre arasındaki ilişkiyi anlamak için benim için özellikle zengin bir alan olmaya devam etti.
Bu yüzden bu ay iki hafta süreliğine New York'a dönüyorum. Şehre altıncı veya belki de yedinci ziyaretim olacak, ancak bu kez yolculuk birkaç unsuru bir araya getiriyor: Seyahat ve seyahat yazarlığına olan eski tutkum, gazetecilik çalışmalarım ve sıklıkla “anlamın yönetişimi” olarak adlandırdığım şeye olan artan ilgi. Toplumların kendi başarı hikayelerini nasıl ürettiklerini, ilham verici modellerini nasıl seçtiklerini ve bireysel bir biyografinin yönetim, kültür ve kurumlarda nasıl daha geniş bir derse dönüşebileceğini anlamak istiyorum.
Bu ziyaret sırasında üniversitelerde, araştırma merkezlerinde, profesyonel kurumlarda ve diğer çalışma alanlarında başarı elde etmiş Mısırlılar ve Mısırlı-Amerikalılarla bir dizi sohbet ve röportaj yapmayı planlıyorum. Elbette onların kişisel hikayeleriyle ilgileniyorum, ancak beni bu başarının gerçekleşmesini sağlayan çevre çok daha fazla ilgilendiriyor. Yetenek tek başına nadiren yeterlidir. İyi bir tohum; uygun toprağa, suya, ışığa ve içinde büyüyebileceği güvenli bir alana ihtiyaç duyar. Bu koşullar olmadan tohum kalitesini koruyabilir, ancak yine de yeşermeyebilir.
Yurtdışında dikkate değer bir başarı elde eden birçok Mısırlı, ülkedeki akranlarınkinden temelde farklı yeteneklerle doğmadı. Daha önemli olan fark genellikle kurumlarda yatar: Kuralların netliğinde, değerlendirmenin adaletinde, zamana saygı duyulmasında, girişimin korunmasında ve bireysel çabanın istikrarlı bir profesyonel yola dönüştürülmesinde. Bunlar önemsiz idari detaylar değil. Bunlar, yeteneğini tüketen bir toplum ile ona nasıl yatırım yapacağını bilen bir toplum arasındaki farktır.
Ben Mısır ile Amerika Birleşik Devletleri arasında kolay bir kıyaslama yapılmasıyla veya dış dünyayı yüceltmek ya da kendi gerçeğimizi kınamak gibi tembel bir alışkanlıkla ilgilenmiyorum. Beni ilgilendiren şey anlamaktır. Kendimizi eleştirmeden överek ya da gerçeğimize adaletsizce saldırarak ileriye gidemeyiz.