Bazen sadece bir bakış yeterlidir. Cecilia Leiva, San Miguel'deki Barrio Tabella'da bulunan Casa Pueblo'ya giren ve kendisini tanıyan bir komşusunu gördüğünde bunu fark ediyor. Belki hiç konuşmadılar ama birbirlerini simadan tanıyorlar. Doğup büyüdüğü o yoksul mahallenin sokaklarında bir kez yolları kesişti ya da birisi kendisinden bahsettiği için kim olduğunu biliyorlar. Ve böylece, yardım istemenin zor olabileceği bir anda, tanıdık bir yüzle karşılaşmak fark yaratıyor. 43 yaşındaki Cecilia, “Buraya gelen, bana bakan, beni tanıyan ve ‘Pekala, burada kalacağım ve tedavimi burada yapacağım’ diyen komşular var” diyor. “Bakışınızla ‘emin ellerdesin’ mesajını iletirsiniz.” Kendisi bir terapötik refakatçi ve sosyal psikolog; tüm hayatını geçirdiği aynı mahallede faaliyet gösteren bir toplumsal ruh sağlığı ve sorunlu madde kullanımı merkezi olan Casa Pueblo'da çalışıyor.
Birçok komşunun karton toplama, geri dönüşüm ve metal toplama ile geçindiği o yerde; bağımlılıklar, anksiyete, depresyon, şiddet, ekonomik zorluklar ve bazı vakalarda ölüm düşünceleriyle boğuşan kişilere eşlik ediyor. Cecilia bu sorunları biliyor, ancak aynı zamanda içinde hareket ettiği bölgeyi de tanıyor: Hangi yakın sağlık merkezinin belirli bir kaynağa sahip olduğunu, nerede daha hızlı randevu alınabileceğini ve hangi kapıların çalınmasının mantıklı olduğunu biliyor. Ve bu kapılar açılmadığında ne olduğunu da biliyor. Cecilia, “Bir psikiyatriste erişebilmek bize horrores'e mal oluyor (çok büyük zorluk çıkarıyor). Ve bu sadece bizim bölgemize özgü bir sorun değil; genel olarak banliyölerde de tekrarlanıyor” diyor. Casa Pueblo'nun bir psikoloğu var ancak bir psikiyatristi yok. Birisinin muayeneye ihtiyacı olduğunda ekip, oluşturdukları kurumlar, telefon numaraları ve adresler listesine başvuruyor.
Çoğu zaman eşlik ettikleri kişi tek başına bunu yapamayacağı için teması kendileri kuruyorlar. Ancak tıkanmış hizmetlerle karşılaşıyorlar. “İnsanları anlık yardım alıp başka bir şey alamadıkları psikiyatrik acillere gönderdiğimiz oldu. Ya da randevu defterini üç ay sonra tekrar açacaklarını söylüyorlar” diyor. Casa Pueblo ekibi, beklerken psikolojik desteği güçlendiriyor. Kamu sisteminde bir psikiyatristten randevu almadan bütün bir yıl geçirebilen komşular olduğunu belirtiyor. Özel alternatif de genellikle bir seçenek değil: Casa Pueblo'nun danıştığı fiyatlara göre bir muayene 100.000 peso civarında olabiliyor. “Psikiyatristi olanlara ‘Onu kaybetme, geç kalma’ diyoruz, çünkü randevu almak devasa bir çaba gerektiriyor.” Durum, diğer bölgelerden gelen kişilerin anlatılarında da ortaya çıkıyor. Cecilia, “Örneğin Moreno ve Malvinas Argentinas'tan gelen ve eşlik ettiğimiz insanlar var, bize aynı şeyi anlatıyorlar: Özellikle psikiyatri uzmanlığını bulmanın ne kadar zor olduğunu” belirtiyor.
Yardıma ihtiyacı olanlar ergenler olduğunda aciliyet başka bir boyut kazanıyor. Cecilia, mahalleden kendine zarar veren ve babası sorunlu madde kullanımı yaşayan genç bir kız hatırlıyor. Annesi kızının davranışlarındaki değişiklikleri fark ederek Casa Pueblo'ya başvurmuş. Cecilia, “Onu muayene edecek bir uzman bulmanın zor olacağını biliyorduk” diyor. Ergeni başka bir yere yönlendirecek yer ararken, genç kız haftada iki kez merkeze gelmeye başladı. Başka bir yerde tedavi edilmesi sağlanana kadar ona eşlik ettiler.
Cecilia'nın Tabella'da her gün gözlemlediği şeyler mahallenin sınırlarını aşıyor. Arjantin'de yarısından fazlası...