Bu 3 Kasım'da Amerikalılar Kongre'lerini yenileyecek: Görev süresi iki yıl olan Temsilciler Meclisi'nin 435 üyesini ve görev süresi altı yıl olan 100 senatörden 35'ini seçecekler. Washington'ın dış politikasının büyük bir kısmı —Latin Amerika dahil— o gün karar bağlanacak. Nedenini inceleyelim:
Amerika Birleşik Devletleri'nin Kurucu Babaları, kamu iktidarının erklerini dengelemek için bir "checks and balances" (kuvvetler ayrılığı ve denge) sistemi tasarladılar. Başkan dış politikayı yürütür, ancak Kongre bütçeyi onaylar, diğer ülkelerle olan ticareti düzenler ve savaş ilan etme yetkisine sahip tek organ konumundadır. Halk söylemiyle, başkan teklif eder ve Kongre onaylar.
Bugün Cumhuriyetçiler her iki meclisi de kontrol ediyor ve liderleri, Donald Trump Hükümeti'ne devasa bir manevra alanı ve destek sağladı. Senatoda Demokratlar ve müttefikleri olan bağımsızların 47 sandalyesine karşı 53 sandalyeye sahipler, Alt Meclis'te ise avantajları yalnızca birkaç oydan ibaret. Ancak fark ne kadar küçük olursa olsun, çoğunluk kurumun tamamını kontrol eder: Başkanlık veya meclis sözcüsünü —ki bu kişi başkanlık veraset sıralamasında üçüncü sıradadır— ve hangi tasarıların ne zaman görüşüleceğine karar veren Senato liderini seçer. Ayrıca, yasaların metinlerinin hazırlandığı ve şekillendirildiği tüm komite ve alt komitelere başkanlık eder.
Komiteler dış ilişkiler, bütçe, savunma veya ticaret gibi özel konular üzerinde uzmanlaşır ve dış politikada Batı Yarımküre veya Dış Operasyonlar alt komiteleri gibi alt birimlere ayrılır. Hiçbir tasarı, önceden bunlardan geçmeden genel kurul oylamasına ulaşmaz. Bir komiteye başkanlık eden kişi, örneğin hangi konuların tartışılacağını, hangilerinin rafa kaldırılacağını ve hükümetten kimin hesaba çekileceğini belirler. Görevler, her partinin Meclisteki ağırlığına göre, her zaman çoğunluğa avantaj sağlayacak şekilde dağıtılır. Bu nedenle, bir Meclis el değiştirdiğinde, komite ve alt komite başkanlarının yanı sıra bunların kompozisyonu, teknik ekipleri (güçlü personel kadroları), öncelikleri ve ajandaları da değişir.
İki Meclis ayrıca farklı işlevlere de sahiptir. Anayasal zorunluluk gereği, vergilendirmeyle ilgili her şey Temsilciler Meclisi'nde başlar ve gelenek gereği bütçe de buradan geçer. Senato uluslararası anlaşmaları onaylar ve sekreterler, müsteşarlar ve büyükelçiler dahil olmak üzere üst düzey yetkilileri onaylar. Tek bir senatör dahi bir atamayı aylarca geciktirebilir veya bloke edebilir. Ticaret anlaşmaları ile Amerika Kalkanı (Escudo de las Américas) kapsamındakiler gibi iç ve dış programlara yönelik bütçe, her iki Meclis'in de onayını gerektirir. Aynı durum, Temsilciler Meclisi tarafından salt çoğunlukla başlatılan ve onaylanan, ardından Senatonun yargılayarak üçte iki oyla görevden almayı onaylayabileceği başkanın azli (impeachment) için de geçerlidir. Bugüne kadar Donald Trump dahil birkaç başkan suçlandı, ancak hiçbirisi görevden alınmadı.
Ayrıca, ortak bir ilgi alanı etrafında birleşen, oy hakkı bulunmayan ancak grup olarak hareket ettiklerinde oylamaları etkileyen informal kongre grupları da mevcuttur. Örneğin Latin Amerika konularında, Demokratları bir araya getiren Hispanik Koca (Caucus) ve Cumhuriyetçileri bir araya getiren Hispanik Konferans bulunmaktadır.
Ancak şüphesiz ABD dış politikasının en güçlü aracı Kongre tarafından onaylanan bütçedir. Hangi ülkeye, bölgeye veya programa ne kadar paranın ve hangi koşullar altında gideceği orada kararlaştırılır. Örneğin İsrail...