Güneş Tharparkar çölü üzerinde batarken, manzaraya sıcak bir altın rengi saçarken, İslamkot'taki az bilinen bir aşramın [inziva yeri] avlusu canlı bir sığınağa dönüşüyor. Yerel halk tahıl sunuları getirirken kuş sürüleri tünemek için geliyor, cıvıltıları ve şarkılarıyla havayı dolduruyor. Şu anda seksenli yaşlarında olan Lachman Das, "Bu aşram saf inanç ve sevgiyle yönetiliyor" diyor. Son yirmi yılını Sant Nenuram Ashram'ın bekçisi olarak geçirdi. Aşram, neredeyse tamamen topluluk desteğiyle ve hükümet finansmanı olmadan, günde binden fazla insanın yanı sıra on binlerce hayvanı ve kuşu besliyor. Das, Eos'a "Sant Nenuram hayattayken kasabanın sokaklarında yürür, farklı dükkanları ziyaret ederek bağış ve ihtiyaç sahiplerine hizmet edecek un toplardı" dedi. Onun kutsal anısını ve misyonunu yaşatmak için bugün de bu çalışmaya devam ediyoruz.”
Das'a göre inziva yeri, Tharparkar'ın uzun bir arada yaşama ve seva (hizmet) geleneğini temsil ediyor. Bu seva geleneği - veya Thar'da telaffuz edildiği şekliyle sheva - nesiller öncesine dayanır ve Sindh'in mistik, çoğulcu kültürüyle derinden iç içe geçmiştir. Gelenek, antik neem ağaçlarının gölgelediği tarihi bir çöl kasabası olan İslamkot'ta gelişmeye devam ediyor. Thar'daki Sant Nenuram Aşramı onlarca yıldır kapısına gelen herkese ücretsiz yemek sunarak insanlardan hayvanlara ve kuşlara kadar uzanan bir toplum hizmeti geleneğini sürdürüyor. 1898'de doğan Sant Nenuram, insani yardım çalışmalarına güçlü bir bağlılık ve küçük yaşlardan itibaren doğaya karşı derin bir sevgi geliştirdi. Çok az resmi eğitim almasına rağmen, Şah Abdul Latif Bhittai, Sachal Sarmast ve Sami'nin eserleri de dahil olmak üzere Sindh'in Sufi geleneklerinin kapsayıcı şiirinden derinden etkilendi. Aynı zamanda Bhagat Kabir ve Baba Bulleh Shah gibi bölgesel mistiklerin yazıları konusunda da oldukça bilgiliydi.
Hayatıyla ilgili anlatılanlara göre, bir zamanlar kendisini Rajasthan'ın Kekri köyüne götüren yalınayak bir yolculuğa çıkan bir grup hacıya katıldı. Orada ünlü ruhani şahsiyet Guru Kaniram'ın aşramında kaldı ve bağlılığın ilkelerini özümsedi. 1935'te İslamkot'a döndü ve üssünü başka bir aşram olan Puran Bharti Madhi'nin bulunduğu yerde kurdu. Başlangıçta mevsimlik göçmenlerin sulanan baraj alanlarına doğru seyahat ederek hayvanlarını ücretsiz besleyip sulayabilecekleri bir dinlenme yeri olarak hizmet vermiştir. Çevresindeki aşırı yoksulluğa tanık olan Sant Nenuram, o zamandan beri sürekli olarak faaliyet gösteren bir langar (ücretsiz ortak yemek) başlattı (çoğu yerel halkın günde bir öğün yemeği zar zor karşılayabildiği). Das, "Sant'ın mirası dini ve sosyal sınırları aşıyor" diyor. "Herkes hoş karşılanır ve hiç kimseye inancı veya kastı sorulmaz."
Bu ahlak anlayışı insanların ötesinde çöldeki yaban hayatına kadar uzanıyor. Bina içerisinde avlunun karşı tarafına yerleştirilen toprak kaplar sürekli olarak tatlı su ile doldurulmakta, kuşların beslenmesi için ayrılan alanlar ise tahıllarla örtülmektedir. Aşram ayrıca kendi hayvanlarını da besleyerek ziyaretçilere ve hacılara sürekli süt tedariki sağlıyor. Azizin sadık bir takipçisi olan Dileep Kumar, akşamlarını burada geçiriyor. Eos'a "Burada her canlının açlığı önemli" diyor. "İnsanlar, hayvanlar ve kuşların hepsi bu avluda yiyecek buluyor." Bu kadar büyük bir operasyonu çölün ortasında sürdürmek kolay bir iş değil. Aşram, tamamen yerel topluluk tarafından yönetilen, alışılmadık bir isimsiz bağış sistemine dayanıyor. Katkı payının olup olmadığı