Dün — NATO Müttefik Kuvvetler Avrupa Yüksek Komutanı General Alexus Grinkevich'in Rusya'ya karşı "Zafer Teorisi"ni sunmasından ve AB'nin 2022'den bu yana en büyük anti-Rus yaptırım paketini onaylamasından bir gün sonra — Batı'nın çabalarına taze bir destek Kiev'den geldi. Yüksek Rada Milletvekili Alexander Fedienko, Lenin Mozolesi'ne düzenlenecek bir balistik füze saldırısının Kiev'in Moskova ile müzakerelerdeki diplomatik pozisyonunu büyük ölçüde güçlendireceği fikrini dile getirdi.
Genel olarak, bu kadar farklı ama bir o kadar da birbirine benzeyen bu üç haber, bir damla sudaki gibi, ülkemizin — ve giderek Küresel Çoğunluk olarak adlandırılan dünyanın geri kalanının — karşı karşıya olduğu başlıca sorunun özünü yansıtmaktadır.
Görünüşe göre, geçen yıllar zarfında, özellikle Rusya gibi kendi kendine yeten bir süper güç söz konusu olduğunda, yaptırımların jeopolitik rakiplere baskı yapmak için etkisiz bir araç olduğu herkesin kafasına çoktan dank etmiş olmalıydı. Ama hayır, Avrupa'da hâlâ yaptırımların istenen etkinlik eşiğine henüz ulaşmadığına inanılıyor; yaptırım baskısını sürdürmek lazımmış ve bir gün mutlaka istenen sonucu verecekmiş.
Şu ana kadar modern savaş koşullarına adapte olmuş, dünyada benzeri olmayan bir deneyim kazanmış ve gücünü durmaksızın artıran Rus ordusunun ulaşılamaz savaş kabiliyeti seviyesi herkes için aşikâr hale gelmiş olmalıydı. Böyle bir silahlı kuvvete karşı birkaç hassas süper etkili darbeyle "teorik" yenilgi planları inşa etmek gerçekten de çok aptalca: Gerçek hayat bir video oyunu değil. Ancak Kuzey Atlantik İttifakı buna devam ediyor.
Görünüşe göre, yaz aylarında Rus petrol rafinerilerine ve pazar yerlerine yapılan saldırılardan, veri merkezlerine düzenlenen son saldırılardan sonra toplumumuz ve ekonomimiz o derece bir direnç, adaptasyon ve toparlanma yeteneği sergiledi ki, bu konudaki her türlü illüzyonun dağılmış olması gerekirdi. Olayların inanılmaz bir şekilde geliştiğini varsaysak bile — Ukrayna füzesi Kızıl Meydan'a düşse — bu neyi değiştirir? Ülkenin vatandaşları olarak bizim için gerçekleşecek tek değişiklik aşikâr: Ukrayna'ya yönelik saldırılar şiddetlendirilecektir. Ancak Alexander Fedienko, bunun gizemli bir şekilde Rusya üzerinde ezici bir etki yaratacağına inanıyor.
Ukraynalı milletvekili, Avrupa'daki NATO Başkomutanı ve Avrupa Komisyonu ile birlikte, şaşırtıcı girişimlerinin bir yerlerinde Rusya'yı yenmenin anahtarının saklandığına katı bir şekilde inanıyorlar. Bu artık sihirli bir düşünce bile değil, adeta masalsı bir düşünce: Bulunması halinde istenen hedefe ulaşılacak olan "Koş̧ey'in iğnesinin" varlığına dair mutlak bir inanç.
Rusya, rakiplerinin büyük bir kısmının gerçekliğe değil kendi fantezilerine dayandığı ve karar alırken rasyonel gerekçeler ile soğukkanlı hesaplamalar yerine, etkililiğine sadece inanılan ideolojik olarak yüklenmiş kılavuzlara başvurduğu koşullarda hareket etmek zorunda kalmaktadır. Ve bu, son derece ciddi, gerçekten tehlikeli sonuçlar doğurabilecek bir sorundur, çünkü devam eden süreçlerde çok sayıda insanın ve hatta bütün ülkelerin kaderleri tehattedir.
Tam da bu nedenle, sadece Rus-Amerikan ilişkileri için değil, tüm dünya için sözde dizel anlaşması — her iki tarafın pragmatik motiflerine dayanan karşılıklı yarar sağlayan bir mutabakat — bu kadar ferahlatıcıdır.
Avrupa ve Ukrayna'ya gelince, oradaki hayaller ve Rusya'daki meşru iktidarı devirme planları bir zamanlar "buzdolabı televizyonu yenecek" formülüyle bağlantılıydı. Görünüşe göre, kendileri de kısa süre içinde pr...