Ne büyük bir çelişki ki; dünyanın en güçlü ülkesi, en büyük teknolojisine ve en sofistike cephaneliğine sahip olan, yüzlerce kilometre uzaktaki bir hedefi dron ile vurabilecek kapasitede bulunan (2020'de İranlı Kudüs Gücü komutanına yönelik gerçekleştirilen örnekte olduğu gibi) bir devlet, Tennessee mahkemesi tarafından 1996 yılında ölümcül enjeksiyonla (solunumu ve kalp fonksiyonunu baskılayarak ölüme yol açan pentobarbital) öldürülmesine karar verilen savunmasız bir kadını öldürmekte yetersiz kaldı. Daha sonra anlaşıldığı üzere, kadına bir değil, iki enjeksiyon yapıldı. Acı çekerek şikayetçi oldu, bilincini kaybetti ancak ölmedi. Sağ olarak hastaneye kaldırıldı ve şimdiden taburcu edildi. İkinci bir çelişki ise, bireysel hakların ateşli bir savunucusu olmakla övünen ülkenin, kararın verilmesinden otuz yıl sonra bir hükümlüyü idam etmek için maddi ve insani kaynaklar harcaması ve şimdi de onu hayatta tutmak için bu kaynakları kullanmaya devam etmesidir. Acaba yeni ve başarılı bir infaz denemesi yapabilmek için mi? Bu başarısız vaka karşısında Amerika Birleşik Devletleri'nde elektrikli sandalyenin veya idam mangalarının geri getirilmesini öneren sesler yükseldi. O halde amaç insanları daha verimli bir şekilde öldürmek mi? Acaba mahkumlara patlayıcı kolyeler takmak, kazığa oturtma yöntemine geri dönmek veya benzer şekilde vahşi başka bir yöntem bulmak akıllarına gelecek mi?
Christa Pike -bahtsız kadının adı budur- geride kalan yaşamını bir hapishanede kapalı olarak geçirseydi Amerikalılara ne gibi bir zararı dokunurdu? O zengin ülkede herkesin nefes alabileceği kadar yeterli hava yok mu? Bildildiği üzere, başarısız olan ilk cellat bu değil. Aslına bakılırsa, Tennessee bu yıl içinde bir başka başarısız infaza daha sahne oldu. Nitekim idam cezasına karşı yazılmış bir ilahi niteliğindeki "Bir Mahkumun Son Günü" adlı kitabının 1829 tarihli önsözünde ünlü Victor Hugo da Pamiers'de yaşanan ve celladın giyotinini beş kez ıskaladığı, mahkumu infaz etmek yerine ağır yaraladığı, idam edilecek kişinin ise canı için yalvararak "af" dilediği ve kafasının kesilmesini rica ettiği vakayı hatırlatmıştı.
Ancak aradan 200 yıl geçti ve bu barbarlık tekrarlanıyor. Gerçek şu ki devletler insan öldürmekle meşgul olmamalıdır. Öldürmek yanlıştır. Özünde yanlıştır. Ahlaken yanlıştır. Christa Pike'ın yaptığı elbette yanlıştı, bu yüzden mahkum edildi ve Tennessee eyaletinin de ona idam cezası uygulamaya çalışması yanlıştır. Hayat dokunulmazdır ve idam cezası bir hak değil, aksine devletin bir vatandaşına karşı, onun varlığının yok edilmesini gerekli gördüğü için açtığı savaştır (Beccaria). Güçlü ve büyük olanlara düşen görev her zaman zayıf ve küçükleri korumaktır. Onları yok etmek değil.
Ağır suçlar için müebbet hapis cezası -kesinlikle başka türdeki hapishanelerde- yeterli olmalıdır, hatta bu ölümden bile daha sert bir cezadır. Kabul edilemez olan, kendi vatandaşlarının hayatına son vermek üzere soğuk ve kasıtlı olarak tasarlanmış bir sistemin varlığıdır. Özellikle de suçsuz olduğu sonradan kanıtlanan masum insanların idama mahkum edildiği çok sayıda vaka varken (son elli yılda Amerika Birleşik Devletleri'nde idam mahkumiyet çarptırılan 190'dan fazla kişi masumiyetlerinin kanıtlanmasının ardından beraat etmiştir).
Ancak çözülemeyen ahlaki sorunun ötesinde, belirttiğimiz gibi sistem yanlış kişilere uygulanabilir veya görüldüğü gibi yanlış bir şekilde kullanılabilmektedir. Üstelik hiçbir pratik amacı da yoktur, çünkü caydırıcı bir etkiye sahip olmadığı kanıtlanmıştır.