Dünya günlerinin uzunluğundaki, onlarca yıllık bir süre zarfında birkaç milisaniye artış veya azalış şeklindeki küçük varyasyonları açıklayan şey, Dünya'nın içinde, metalik çekirdeğinde oynanan zıt kuvvetler arasındaki bir tür halat çekme yarışmasıdır. 'Mücadele', yer çekiminin baskın olduğunu gösteriyor, ancak yer çekimi yine de mekanik burulmalar ve manyetik alanlar tarafından kısmen dengeleniyor. Kanadalı Alberta Üniversitesi'nden iki araştırmacı tarafından Nature dergisinde yayınlanan çalışma bunu belirtiyor ve sonuçlar, çekirdek ile manto arasındaki sınırın aldığı şekil gibi diğer yönleri araştırmak için de yararlı olacak.
Huifeng Zhang ve Mathieu Dumberry, olası oyunun içindeki farklı kuvvet kombinasyonlarının günün uzunluğunu nasıl değiştirebileceğini anlamak için bilgisayar üzerinden bir model geliştirdiler. Gözlemlerle en iyi uyumu, yer çekiminin baskın kuvvet olduğu durumlarda elde ettiler. Pratikte yer çekimi, iç çekirdeğin en yoğun bölgelerini manto içerisindeki anormal yoğunlukla karakterize edilen alanlara çekerek etki eder ve bu da gezegenin dönme hızında çok küçük varyasyonlara neden olur.
Bununla birlikte sonuçlar, yer çekiminin yine de zıt yönlerde hareket eden kuvvetler tarafından dengelemek zorunda olduğunu gösteriyor. Birincisi, erimiş dış çekirdeğin akışı kayalık mantoya doğru ittiğinde oluşan burulmanın yarattığı mekanik kuvvettir, tıpkı kayaların üzerinde akan bir nehir gibi. İkinci kuvvet ise elektromanyetik tiptedir: dış çekirdeğin akışı tarafından üretilen manyetik alan, mantonun demir açısından daha zengin kısımlarını kendine çekerek bir tür elektromanyetik 'burulma' üretir. Zhang, sonuca ulaşmadan önce bu kuvvetlerin birbiriyle rekabet halinde olduğunu bilmediklerini belirtiyor.