Son yıllarda özellikle genç nesillerin evcil hayvanlarıyla neredeyse ebeveynlik düzeyinde bir ilişki kurduğu görülüyor. Bu durum tesadüfi olmayıp, kesin bir toplu sinyal teşkil ettiğinden kabul edilebilir veya edilmeyebilir. The Harris Poll tarafından yeni yayımlanan "State of Pets 2026" (Evcil Hayvanların Durumu 2026) verilerine göre; 2026 yılı itibarıyla artık her 10 kişiden 4'ü çocuk yapmak yerine evcil hayvanları tercih ediyor. Millennial (Y Kuşağı) ve Z Kuşağı'nın %55'i, hayatını bir çocuk etrafında kurmaktansa bir evcil hayvan etrafında şekillendirme fikrini şimdiden değerlendirmiş durumda. İnsanları bir hayvana yönelten nedenler arasında; kendilerini uygun yaşam evresinde hissetmeme (%45), bir çocuğa kıyasla bakımının daha kolay olması (%35), ekonomik etkisinin daha az olması (%32), daha az sorumluluk gerektirmesi (%28) ve bilinçli olarak çocuksuz kalma tercihi (%24) yer alıyor.
Bu fenomen, daha somut yaşam tercihlerine de yansıyor: Y ve Z kuşağının %54'ü imkanı olsa evcil hayvanına miras bırakacağını belirtirken, tek başına yaşayan sahiplerin neredeyse yarısı (%49) evcil hayvanlarının şirketine güvenirken bir partner arayışından vazgeçtiğini ifade ediyor. Bunun sadece ekonomik değil, aynı zamanda kuşağa dayalı bir dinamik olduğunu doğrulayan bir diğer kaynak da Rover'ın 2026 kuşağa dayalı evcil hayvan ebeveynliği raporu oldu. Bu rapora göre Z Kuşağı'nın %66'sı evcil hayvanını tam anlamıyla bir evlat olarak görürken; Z Kuşağı (%51) ve Y Kuşağı'nın (%48) yaklaşık yarısı, bunu (Baby Boomer kuşağında bu oran sadece %28'de kalıyor) insan bir çocuk sahibi olmadan önce bir tür "genel prova" olarak değerlendiriyor.
Aynı kuşak dinamikleri İtalya'da da kendini gösteriyor: Changes Unipol için Ipsos tarafından İtalyanlar ile evcil hayvanlar arasındaki ilişki üzerine yapılan bir araştırmaya göre; ulusal ortalama %28 seviyesindeyken, Y Kuşağı'nın %37'si ve Z Kuşağı'nın %36'sı yani yaklaşık her 10 gençten 4'ü evcil hayvanın bir çocuğun yerini alabileceğine inanıyor, Baby Boomer'larda ise bu oran sadece %13. Bu sonuçlar, Schesir Respect My Nature Index tarafından uluslararası geniş bir araştırma paneli ve basın kuruluşları izlenerek, sektör uzmanlarının da katılımıyla gerçekleştirilen bir izleme çalışmasından elde edildi.
Ancak bu duygusal savrulma, uluslararası hayvansal psikoloji ve antropoloji araştırmalarının vurguladığı karanlık bir yönü de barındırıyor. Uluslararası bilimsel dergi Animals'da yayımlanan ve UNAM ile Pisa Üniversitesi gibi akademik kurumların veteriner hekimlerinden oluşan bir ekip tarafından yürütülen yakın tarihli bir derlemeye göre; evcil hayvanların aşırı derecede insanlaştırılması, ayrılık kaygısı, agresiflik ve kronik stres gibi davranışsal bozukluklara sıklıkla yol açıyor. Temel neden, sahiplerinin hayvanların gerçek etolojik ve beslenme ihtiyaçlarını yorumlayamaması ve kendi insani ihtiyaçlarını, duygularını ve beklentilerini hayvana yansıtmasıdır.
Schesir R&D&QA Başkanı ve veteriner hekim Dr. Vittorio Saettone, konuyla ilgili olarak şunları söylüyor: "Evcil hayvan ebeveynliğindeki risk, hayvanınızı çok fazla sevmek değil; onu yanlış şekilde sevmek, bir köpek veya kediye değil de bir insan çocuğuna ait olan beklentileri ve gereksinimleri ona yansıtmaktır." "Onlara saygı duymak her şeyden önce onları tanımakla başlar: Ne kadar sevgi duyulursa duyulsun, bir çocuğunkinden derinlemesine farklı kalmaya devam eden vücut dilini, sosyalleşme zamanlarını ve biçimlerini, gerçek beslenme ve davranışsal ihtiyaçlarını anlamaktır. Öğünü paylaşmak, insan damak tadına göre tasarlanmış tatlılar veya atıştırmalıklar sunmak ya da 'aile' beslenmesini kopyalamak...