İnsanlık, tarihte ikinci kez, Dünya üzerindeki yaşamın her an sona erebileceğinin bilincine varıyor. Bu durum doğal bir felaketten değil, bizzat insanlığın kendi eylemlerinden kaynaklanıyor. Bu kadar büyük ve talihsiz bir haberin ilk kez duyulduğu an, Ağustos 1945'te Hiroşima ve Nagasaki'ye atılan nükleer bombaların ardından gerçekleşmişti. Tabii ki Robert Oppenheimer liderliğindeki bomba yapımında çalışan fizikçiler ellerindeki yıkıcı potansiyelin son derece farkındaydılar ve insanlığın geri kalanının bu felaket olaydan haberdar olmasından sadece üç hafta önce, 16 Temmuz'da New Mexico'daki Manhattan Projesi test alanı Alamogordo'da 'yalnızca kendi gözleri için' ilk nükleer mantar bulutunu gözlemlemişlerdi. Şimdi ise tarih ikinci kez tekerrür ediyor; önde gelen bilim insanları ve Yapay Zeka (AI) şirketlerinin yöneticileri, insanlık on yıldan daha kısa bir süre içinde, yaratanların kontrolünden çıkacağı iddia edilen bir teknolojinin elinde yok oluşla yüzleşmeden önce bir duraklama, moratoryum veya yavaşlama öneriyorlar. Bu kez dijital dâhiler ve patronlar tehlikeyi yıllardır dile getiriyordu, ancak çok az kişi onlara inanmıştı; ta ki şimdi, teknolojik hızlanmanın havarileri olan bu kişilerin kendileri, o çok etkilendikleri kıyameti önlemek için zaman istemelerine kadar.
Dijital oligarkların ani baş dönmesinden ve hatta tehdidin tutarlılığından şüphe etmek için yeterince neden var. Örneğin, irrasyonel yatırım yarışından ve 2008'deki finansal bankacılık krizinde olduğu gibi bir borsa balonunun patlama korkusundan söz edilebilir. Ya da doğuştan beri kuralsız bir ortamda büyüyen ve özellikle Avrupalıların kontrol ve düzenleme getirme yönündeki tüm girişimleriyle mücadele eden bir sektörün, dışsal her türlü düzenlemeye karşı aldığı önlemler gösterilebilir. Kendi teşvik ettikleri ve bizzat sorumlu oldukları bu devasa kazayı tek başlarına düzeltmek için şimdi güven istiyorlar; kendilerinin yolunu açıp finansman sağladıkları ve hatta Elon Musk örneğinde olduğu gibi ABD hükümeti eliyle demokrasinin ve uluslararası kurumların yıkılmasına şahsen katıldıkları Trumpçılıktaki rollerini unutmak zor. Şimdi, tam da şu anda, oyunun bazı kurallarının fena olmayacağını düşünüyorlar. Ve tabii ki en iyi kural, kendi aralarındaki gizli toplantılarda belirleyecekleri kurallar olacaktır. Sanki 2001'deki dot-com krizinde Arthur Andersen ve diğer denetim firmalarının rolünü kimse hatırlamıyormuş gibi, şirketlerin kendi iç düzenleyicilerini öneriyorlar. Duraklamayı organize etmek için şirketler arasında koordinasyon yapılmasını teklif ediyorlar: yani Silicon Valley'in ultra-liberal kapitalistleri, piyasanın arkasından iş çevirerek üretimlerini koordine etmek için bir kartel talep ediyorlar. Hatta, sanki Trumpçılığın otokratik yükselişi ve demokrasinin acınası gerileyişi yokmuş gibi, kendi şirketlerinin demokratik alanın bir parçası olduğunu varsayarak oteriter rejimlerle uluslararası bir uzlaşı bile öneriyorlar.
Her şey kabul, yeter ki Amerika Birleşik Devletleri'nin son 80 yıldır iyi ya da kötü kullandığı uluslararası organlara ve çok taraflılığa boyun eğilmesinden kaçınılsın. Filozof Jordi Ibáñez'e göre, "her türlü kontrol ve küresel yönetişim biçimindense kıyamet riskini" tercih ediyorlar ve bu durumun “kıyamet fikrinin taktiksel hatta propagandif bir kullanımını” sezdiriyor. Trump ti