Ukrayna’daki savaş, en hassas dönemlerinden birine giriyor. Bunun nedeni mutlaka askeri bir sonuca yakın olunması değil, Kuzey Yarımküre’deki kış mevsiminin yeniden belirleyici bir soruyu gündeme getirmesidir: Ukrayna, müttefiklerinin askeri yardım sözlerini fiilen temin edilebilir silahlara dönüştürmesini beklerken, Rusya karşısında yıpratma savaşını daha ne kadar sürdürebilecek? Moskova ile müzakereleri araştırmaktan yana olan Ukraynalı liderlerin açıklamaları, artık görmezden gelinemeyecek bir gerçeği yansıtıyor. Baş muhalefet partisi Avrupa Dayanışması'ndan milletvekili Oleksiy Goncharenko, Ukrayna'nın savaşı kaybettiğini öne sürdü ve tarafsızlık, NATO, yaptırımlar, Donbas ile Rus dili ve Kilisesi'nin statüsü gibi hassas konularda görüşmeler yapılmasını talep etti.
İktidardaki Halkın Hizmetkârı partisinden Danilo Getmantsev, müzakereleri teşvik etmenin ve barışa ulaşmanın bir öncelik olması gerektiğini belirtti. Harkiv Belediye Üniversitesi İgor Terejov ise temel bir şart öne sürdü: Barış, askeri kapasite ve somut garantilerle desteklenmelidir. Farklı olmalarına rağmen bu pozisyonlar ortak bir paylaşıma sahip; yıllardır can alan, altyapıyı tahrip eden ve ekonomik kaynakları tüketen bir savaşa maruz kalan bir toplumun yorgunluğu. Kamuoyunun bir kesimi müzakere edilmiş bir çıkış yolu aramaya istekli görünüyor. Ancak müzakere etmek kapitülasyon (teslim olmak) anlamına gelmez. Bir ateşkes, otomatik olarak Rus ilhaklarını tanımak veya Ukrayna'nın Avrupa yöneliminden vazgeçmekle eşdeğer değildir.
Asıl mesele, Kiev'in nispeten güçlü bir pozisyondan müzakere edebilmek için savunma kapasitesini koruyup koruyamayacağıdır. Eğer bu kapasite kış boyunca kötüleşirse, elverişsiz koşulları kabul etme baskısı artacaktır. Moskova, kara operasyonlarını hızlı ve kesin bir zaferle sonuçlandıramadı. Bu zorluk karşısında şehirleri, sivil nüfusu, enerji altyapısını, iletişim, ulaşım ve Ukrayna devletinin işleyişi için hayati olan endüstriyel tesisleri hedef alan yoğun bir saldırı kampanyası sürdürüyor.
Bu, büyük bir insani ıstıraba yol açan ve savaş suçu teşkil edebilecek çok sayıda saldırı dahil olmak üzere kınanması gereken ve sorumluluğu soruşturulması gereken bir stratejidir. Askeri amaç, Ukrayna'nın maddi kapasitesini azaltmaktır, ancak bunun siyasi bir boyutu da var: Kışı yetersiz elektrik ve ısıtmayla geçiren, yıkılmış evleri, kesintiye uğrayan ulaşımları ve sürekli bombalamaları yaşayan bir nüfus, hükümet üzerinde bir müzakereyi kabul etmesi için baskıyı artırabilir.
Farklı Ukrayna şehirlerini etkileyen ve çok sayıda kayba yol açan 8 Ekim saldırıları, bu kampanyanın ciddiyetini zaten önceden haber vermişti. Bildirilen olaylar arasında, işçileri taşıyan iki özel otobüsün imha edilmesi de yer alıyor ve bildirilen bilanço 30 ölü ile çok sayıda ağır yaralıyı içeriyor.
10 Ekim'de Rusya'nın Zaporijya'ya düzenlediği saldırı, o gün yayımlanan bilançolara göre aralarında üç çocuğun da bulunduğu en az 20 kişinin ölümüne yol açtı. Kiev'e yönelik saldırılar, altyapı hasarları ve metro dahil kentsel hizmetleri etkileyen elektrik kesintileri de kaydedildi. Yerleşim bölgelerine ve temel hizmetlere yönelik saldırılar savaşın insani maliyetini ağırlaştırıyor ve sivil altyapının bir baskı aracı olarak kullanılmasına ilişkin endişeleri pekiştiriyor. Sınıflandırma