Yirmi yıl önce bir telefon, kişilerin rehberini ve birkaç kısa mesajı barındıran bir aletti. Birçoğunun şifresi bile yoktu; şifresi olanlar ise neredeyse hiç kimsenin etkinleştirmekle uğraşmadığı dört haneli bir PIN kodu talep ediyordu. Polis bir baskında bu cihazlardan birine el koyduğunda sorun lojistik bir meseleden ibaretti; cihazın içindekileri okumak ve not etmek gerekiyordu. Bu durum hiçbir zaman anayasal bir sorun teşkil etmedi.
Bunu değiştiren iki şey oldu ve bunların ikisi de ne bir mahkemede ne de Kongre'de gerçekleşti. Birincisi şifreleme teknolojisiydi. On yıldan biraz uzun bir süre önce üreticiler, telefonlardaki içeriği varsayılan olarak şifrelemeye başladı; öyle ki kullanıcının şifresi olmadan cihaz elde bulundurulsa bile veriler okunamıyordu. Ceza muhakemesi tarihinden bu yana ilk kez, ele geçirilen bir nesne devletin erişim alanının dışına çıkmış oldu.
İkincisi ise biyometriydi. Parmak izi sensörünün ve ardından yüz tanıma özelliğinin eklenmesiyle ticari niyet son derece net ve oldukça mütevazıydı: Kullanıcının ekrana her bakmak istediğinde dört haneli bir sayı yazmaktan vazgeçmesi. Bu süreçte hiç kimse Anayasa'nın 18. maddesini düşünmüyordu.
Bununla birlikte, tam bu noktada hukuki bir sınır çizildi.
Arjantin'de bir cihazın zorla kilidinin açılmasını düzenleyen hiçbir yasa bulunmamaktadır. Ne Ulusal Ceza Muhakemesi Kanunu ne de federal muadili bu konuda tek bir kelime etmektedir, bu nedenle mahkemeler analoji (kıyas) yoluyla karar vermek zorunda kalmıştır. En sık kullanılan emsal, diktatörlük döneminde çocukların evlat edinilmesi soruşturmasında zorla kan alınması olayını karara bağlayan ve Yüksek Mahkeme'nin “H., G.S.” (1995) olarak bilinen bir kararıdır. Bugün zorla kilit açma işlemlerini destekleyen formül bu kararla metne geçirilmiştir: Yasak olan şey, hür iradeden kaynaklanması gereken iletişimleri veya ifadeleri elde etmek için bir kişiyi fiziksel veya ahlaki olarak zorlamaktır ve bu kural, delilin maddi nitelikte olduğu durumlar gibi bu iradenin dışarıda bırakılabileceği halleri kapsamamaktadır.
Bu formül telefona uyarlandığında, cihazı ikiye böler. Telefon bir şifreyle açılıyorsa koruma devreye girer; çünkü birinden şifreyi vermesini istemek, onu yalnızca kendi hafızasında var olan bir şeyi dışa vurmaya mecbur etmektir. Eğer parmak izi veya yüz ile açılıyorsa sanık bir delil nesnesi haline gelir ve koruma ortadan kalkar. Aynı telefon, içindeki aynı bilgi, nereden girildiğine bağlı olarak farklı bir anayasal kadere sahip olur.
Asimetri bununla da bitmiyor. Biyometrik kilit açma, sanığın herhangi bir eylemini gerektirmez. Telefonu kişinin yüzünün önüne tutmak yeterlidir ve bu işlem kişi karşı çıkarken gerçekleşir, kişinin itirazının hiçbir etkisi olmaz. Bu güvence, sanığın yapmak veya söylemek zorunda olduğu şeyleri korumak için tasarlanmıştı ancak bu cihazların artık bir şey yapılmasına ya da söylenmesine ihtiyacı yok. Söz konusu güvence, devletin bir kişinin iradesini bükmesini engellemek için inşa edilmişti ve bugün bükülecek hiçbir irade kalmadı. Arjantin federal yargısı, 2019 yılından bu yana tam da bu gerekçeyle bu tür kilit açma işlemlerine onay vermektedir.
Sonuç olarak, aynı suçla itham edilen ve aynı dosya kapsamında yargılanan iki kişi, cep telefonlarını yapılandırırken ne seçtiklerine bağlı olarak bugün farklı düzeyde bir anayasal korumaya sahiptir. Şifre koyan kişi şifreyi vermeye zorlanamaz. Yüz tanımayı etkinleştiren kişi ise ön kamera yönüne bakmaya zorla götürülebilir. Bu kişilerin hiçbiri bir ceza yargılamasını düşünerek bu kararı almamıştır, tıpkı...