Çevrede arkadaşlar, akrabalar, iş arkadaşları—insan sıkıntısı yok. Her gün konuşuluyor, sosyal medyada da iletişim sürüyor. Yine de günün sonunda insanın içini dökecek kimsesi kalmamış gibi hissediliyor. İnsan kalabalığı içinde bile yapayalnız gibi olunuyor. Bu görünmez mesafe yavaş yavaş yalnızlığı doğuruyor, psikolojik baskıyı ve kaygıyı artırıyor. Bazen bu durum depresyon riskini de artırıyor. Dışarıdan normal bir yaşam sürülse de içeriden içeriden böyle bir yalnızlıkla mücadele ediliyor.
36 yaşındaki Şamsur Rahman Palaş (takma ad) özel bir kurumda çalışıyor. Henüz evlenmemiş. Anne-baba ve kardeşleriyle birlikte yaşıyor. Okul yıllarından 10-12 arkadaşıyla da iletişimi sürüyor. Buna rağmen günün sonunda kendini yalnız hissediyor.
Palaş, Bangla Tribune'e şunları söylüyor: 'Anne-baba, kardeşlerle birlikte yaşıyorum. Arkadaşım da çok var. Ancak konuşmalarımız çoğunlukla yüzeysel kalıyor. İçimde biriken şeyleri kimseye söyleyemiyorum. Bu durum beni çok üzüyor.'
Neden içini kimseye açamadığının arkasında acı bir deneyim yatıyor. Bir zamanlar yakın bir arkadaşıyla her şeyini paylaşıyormuş Palaş. Kişisel konularından içindeki türlü kaygılara kadar her şeyi ona anlatıyormuş. Ancak bir gün ufacık bir konu yüzünden ikisinin arasında anlaşmazlık çıkmış. Ardından o arkadaşı, Palaş'ın kişisel meselelerini başkalarının önünde ifşa etmiş.
Bu olay onu son derece utandırmış. O günden sonra o arkadaşıyla iletişimi kesmiş Palaş. Ancak o deneyimin etkisini hâlâ atlatabilmiş değil.
Şunları ifade ediyor: 'O olaydan sonra kimseye güvenemiyorum. Çoğu zaman çok endişeliyim, korkuyorum. Birilerine anlatabilsem belki içim rahatlardı, birinin tavsiyesiyle sorunun çözümünü de bulabilirdim. Ancak güven bir kez kırıldıktan sonra içimdeki şeyleri kimseye söyleyemiyorum. Bu da psikolojik baskıyı artırıyor. Bazen ağlayasım geliyor. Bu, kimseye anlatması da zor olan çok huzursuz edici bir duygu.'
Palaş'ın yaşadığı münferit bir olay değil. Herkesle normal şekilde karışıp kaynaşsa da kendi duygularını, acılarını veya kaygılarını paylaşacak kimseyi bulamayan pek çok insan var. İnsanların varlığına rağmen içlerinde bir kimsesizlik hissi oluşuyor.
İnsanların yanında olmasına rağmen kendi yanında kimseyi bulamayabiliyorlar
Başkalarının dar gününde yanında olma alışkanlığı var Habibur Rahman'ın. Tanıdık biri sıkıntıya girdiğinde, hatta bazen tanımadığı insanların ihtiyacında bile gücü yettiğince yardım ediyor. Ancak onun deneyimine göre, insanların yanında dururken birçoğu her koşulda onun ulaşılabilir olacağını varsayıyor.
Habibur diyor ki: 'İnsanlara yardım etmek istiyorum. Ancak kendi bütün işlerimi bırakıp her an herkesin peşinden koşmam mümkün değil. Bazen biri için bir şey yapamayacak olsam tavrı değişiyor. Bu da benim hoşuma gitmiyor, psikolojik olarak da üzülüyorum.'
Ancak onun hayal kırıklığının asıl nedeni, dar gününde yanında durduğu insanların birçoğunu kendi zor zamanlarında yanında bulamamış olması.
Şöyle söylüyor: 'Ben çok kötü zamanlardan geçerken o insanları yanımda bulamadım. Onların tavırlarını görünce insanın kendi çıkarlarını daha çok düşündüğünü düşündüm. Bu nedenlerle sık sık yalnız olduğumu hissediyorum. Yanımda kimse yok.'
Uzmanlara göre yalnızlığın arkasında kişisel deneyimler, sosyal beceri eksikliği, ilişkilerdeki çekişmeler ve teknoloji odaklı yaşam tarzı gibi türlü nedenler rol oynayabiliyor. Birinin güven sarsılması deneyimi onu başkalarından uzaklaştırırken, bir başkası iş yoğunluğundan yavaş yavaş sosyal iletişimini yitiriyor. Ancak yalnızlığın nedenlerini anlamanın yanı sıra etkilerini ve bundan çıkış yollarını bulmak da hayati önem taşıyor.
Çevrede insan olmasına rağmen yalnızlık neden yaşanır?
Psikiyatrist Mekhla Sarkar'a göre sosyal beceri eksikliği, teknolojinin aşırı kullanımı ve ilişkilerdeki acı deneyimler yalnızlığın önde gelen nedenlerinden biri olabilir.
Şöyle belirtiyor: 'Başkalarıyla karışıp kaynaşmak, arkadaşlık kurmak ve ilişkileri sürdürmek de bir tür beceridir. Bu durumlarda huzursuzluk varsa kimileri yavaş yavaş insanlarla görüşmekten kaçınmaya başlıyor.'
Teknolojinin etkisi de azımsanamaz. Cep telefonlarına ve dijital cihazlara aşırı bağımlılık insanların...