Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı (UNDP) Pazartesi günü yaptığı açıklamada, Birleşmiş Milletler küresel yoksulluk endeksinin 2010 yılında oluşturulmasından bu yana ilk kez yükseldiğini ve durumdan etkilenen insan sayısının 1,2 milyara ulaştığını bildirdi.
UNDP ve Oxford Yoksulluk ve İnsani Gelişme Girişimi araştırma merkezinin ortaklaşa hazırladığı yıllık raporun 2026 versiyonunda, bir önceki yıla kıyasla “akut” (şiddetli) yoksulluk içinde yaşayan 51,5 milyon daha fazla insan sayıldı.
UNDP Yöneticisi Alexander De Croo, yoksulluktaki bu artışın “dünya için bir uyarı zarı” olması gerektiğini söyledi.
De Croo bir basın açıklamasında, “Bu rakamların arkasında, birbirini tetikleyen zorluklarla karşı karşıya kalan 1,2 milyar insan var: açlık, yarım kalan eğitim, temiz su veya elektriğe erişim eksikliği. Bu kabul edilemez” dedi.
Şiddetli yoksulluk içinde yaşayanların yarısından fazlasını çocuklar oluşturuyordu.
Bununla birlikte UNDP, kaydedilen artıştaki en büyük faktörün nüfus artışı olduğunu ve raporda yer alan 108 gelişmekte olan ülkenin yalnızca 13'ü için yeni verilere ulaşılabildiğini ifade etti.
Yoksulluk içindeki toplam insan sayısı artmış olsaም, rapor karmaşık bir tablo sunuyor.
Yaklaşık 33 ülke, son 15 yılda endeks tarafından tanımlanan yoksulluk içinde yaşayan nüfusun yüzdesini yarı yarıya azaltmayı başardı.
Bunlar arasında Sahra altı Afrika'dan altı ülke de yer alıyor. UNDP, en hızlı ilerleme kaydeden ülkelerin Asya'dan —Çin ve Vietnam— çıktığını belirtti.
Geçtiğimiz yılda olduğu gibi rapor, en yoksul insanların çoğunluğunun Sahra altı Afrika'da ve Güney Asya'da, özellikle de Dünya'nın en yoğun nüfuslu bölgesi olan kıtada yaşadığını ortaya koydu.
Basın açıklamasında, “Mısır, Nepal ve Tacikistan'da hem yoksulluk oranı hem de çok boyutlu yoksulluk yaşayan insan sayısı belirgin şekilde azaldı” denildi.
Angola ve Zambiya'da da yoksulluk oranı geriledi, ancak nüfus artışı bu düşüşü fazlasıyla telafi ederek yoksulluk içinde yaşayan insanların sayısının artmasına neden oldu.
Raporda kullanılan yoksulluk endeksi; yetersiz konut, sanitasyon, elektrik, pişirme yakıtı, gıda ve eğitim eksikliği gibi göstergeleri içeriyor.