Bir noktada, öfkeli kalabalık Felipe Calderón'un peşinden gitmeye karar verdi. Meksika'nın eski başkanının heykeli, bir yılı aşkın bir süredir öylece terk edilmiş bir şekilde üzgün bir şekilde yerde yatıyordu. Geçen yaz devrilen bir ağaç heykeli yerle bir etmişti ve kimse onu kaldırmakla ilgilenmemişti. Gazeteciler Kültür Sekreterliği'ne sormuşlardı ancak yanıt, başka bir ağacın tekrar devirmemesi için heykeli olduğu gibi bırakmanın daha iyi olacağı yönündeydi. Bu yüzden, öfkeli protestocular vardıklarında heykeli deviremeyeceklerini anlayınca kafasını kesmeye karar verdiler. Kaidesindeki adının yazılı olduğu metal plakayı kaptılar ve boynuna zevkle vurdular. İş bittiğinde, metal kafayı alıp sloganlar eşliğinde havaya kaldırdılar.
Teleferik 3. hattının kabininin yüksekliği, bir buçuk hafta önce meydana gelen bu arbedeye gerçek dışı bir hava katıyor. Sanki başka bir dünyada gerçekleşmiş gibi. Bakışlar, ağaçların arasında heykelin sığınağı olan ve aynı Calderón ile diğer pek çok Meksikalı liderin yaşadığı eski Los Pinos ikametgahının bir parçası olan Başkanlar Yürüyüşü'nü arıyor. Ancak yapraklar görünürlüğü engelliyor: Mevsim yağmur mevsimi ve Meksiko'da ağaçlar gür görünmektedir. Yürüyerek de ulaşılamıyor, polisler bunu engelliyor. Bir polis memuru daha önce, Los Pinos bir kültür merkezine dönüştürülmüş ve halka açık olmasına rağmen geçişin her zaman yasak olduğunu söylemişti. Ama bu bir yalandı, eskiden mümkündü. Sadece şimdi, bugün, mümkün değil. Hiçbir geçerli neden olmaksızın.
Meksika'nın çağdaş tarihindeki tartışmalı bir figür olan Calderón, pek çok kişi tarafından modern ülkenin kötülüklerinden, şiddetten, eşitsizlikten, yolsuzluktan sorumlu tutuluyor… Heykeline saldıran protestocular onu kendi kaderinden de sorumlu tutuyor: 17 yıl önce Calderón, kamuya ait bir elektrik şirketini tasfiye ettiğinde onları sokakta bırakmıştı. Semboller ülkesi olan Meksika'da, polarizasyonun bir sancağı haline gelen şu lanet olası heykelden daha iyi çok az nesne bugünü açıklayabilir. Neredeyse hiç kimse mirasa saygı gösterilmesi yönündeki kurumsal postülayı savunmuyor. Heykel, hem savunucuları hem de eleştirmenleri için Calderón'un kendisidir. Ancak teleferik ilerliyor ve Calderón, polarizasyon ve heykeller Chapultepec Ormanı'nın binbir yeşili içinde eriyip gidiyor.
Yükseklik bir şizofreni yaratıyor. Teleferikten bakıldığında kentsel orman, büyük şehrin anlatısını sonsuza dek tıkalı arterlerinden biri olan Constituyentes Bulvarı ile paylaşıyor. Aşağıdan bakıldığında rahatsız edici ve baskıcı. Yukarıdan bakıldığında ise şaşırtıcı. Chapultepec, Latin Amerika'nın en büyük mezarlıklarından biri olan büyük Dolores Panteonu'na ev sahipliği yapıyor. Buradaki büyük cenaze düzensizliği, ülkenin güncel trajedilerinden biri olan kayıp şahıslar meselesine ışık tutuyor. Dolores, en eski toplu mezarlardan birini barındırıyor. Kuşaklar boyunca mezarcılar binlerce meçhul kişinin cesedini oraya gömdüler. Ya da öyle sanılıyordu. Çünkü şimdi yerel yönetim, yakın döneme ve Kirli Savaş yıllarına ait kayıp kişilerin cesetlerinin orada bulunabileceğini kabul ediyor.
Birkaç hafta içinde mezarlık renk değiştirecek. Ölüler Günü kutlamaları nişleri ve mezarları kadife Çiçekleriyle (cempasúchil) dolduracak. Turuncu renk hakim olacak, mumların ateşi de öyle. Sunakların hafızası ve dişbudak ile selvi polenleri aşağıda orada birden fazla gözyaşına neden olacak. Renk değiştirmeyeceği kesin olanlar ise karşıdaki komşular. Constituyentes'in diğer tarafında, mevcut hükümetin büyük iktidar dağı yükseliyor, çok gri tesisler...