Amerikan süt sektöründe son otuz yıldır ölçek büyütme eğilimi hâkim. 1995 ile 2025 yılları arasında inek popülasyonu neredeyse hiç değişmeyerek 9,5 milyon civarında kalırken, her bir ineğin süt verimi ülke genelinde ortalama günlük yaklaşık 20 litreden 29 litrenin üzerine çıkarak neredeyse %50 artış gösterdi. Böylece ABD, otuz yıl önceki 68 milyar litreye karşılık bugün yılda yaklaşık 102 milyar litre süt üretirken, süt çiftliği sayısı da giderek azalıyor. Geriye kalan süt işletmeleri ise daha büyük ve daha profesyonel yapılara dönüştü. Artık onlarca bin ineği sağan ve çoğunlukla sanayiye sadece sıvı süt satmakla yetinmeyip dikey entegrasyon sağlayarak katma değeri yüksek ürünlerle doğrudan tüketiciye ulaşmak için diğer üreticilerle ortaklık kuran gruplar mevcut.
İç organizasyon yapısı da değişti. Eskiden her birinin kendi buzağı bakım alanı, kuru inek ahırı, doğum öncesi ve taze inek bölmesi bulunan dört veya beş tam teşekküllü süt çiftliğine sahip olan şirketler, bugün uzmanları bir araya getirmek ve verimlilik endekslerini yükseltmek amacıyla bu alanları merkezi bir yapıda topluyor. Fair Oaks Farms bu yarışın öncülerinden biri olmaya devam ediyor ve en yenilikçi işletmeler arasındaki yerini koruyor. Chicago ile Indianapolis'in tam ortasında yer alan 20.000 Holando ineğine sahip bu çiftlikte gübre bir atık lagününde son bulmuyor; aksine enerjiye, gübreye ve suya dönüşüyor. Evet, suya. Eylül ayında, Fundación Producir Conservando'dan bir grup ortakla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri'ne düzenlenen teknik bir tur sırasında burayı işletmenin sahibi Dr. Mike McCloskey ile birlikte gezme fırsatı bulduk. Orada, sadece atık yönetimini değil, büyük süt çiftliklerinde tarım yapma biçimini de kökten değiştirebilecek bir teknolojiyi yakından tanıma imkanı bulduk.
Kapalı ahır sisteminde barındırılan bir süt sığırının çıkardığı atık yaklaşık %4 oranında kuru madde içerir; yani sistem içinde hareket ettirilen özünde sudur. Bu atıklar aylarca lagünlerde biriktirilir, bu süreçte azotun bir kısmı amonyak olarak havaya karışır ve ardından çoğu zaman zemin henüz nemliyken tarlalar üzerine dolaşan ağır tankerlerle araziye dağıtılır. Amerika Birleşik Devletleri Tarım Bakanlığı'nın (USDA) çevresel düzenlemeleri gereği ve uygulama sırasında daha fazla azot kaybı yaşamamak için bu atıkların enjekte edilmesi veya toprak işleme yöntemiyle toprağa karıştırılması gerekmektedir. USDA araştırmacılarının belirttiğine göre, ABD'deki pek çok süt çiftliğinde doğrudan ekim (anıza ekim) yönteminin yaygınlaşmamasının temel sebebi de tam olarak bu zorunluluktur.
Fair Oaks çiftliğinde inekler, altlığı kuru gübre olan serbest duraklı (free stall) ahırlarda yaşamakta ve günde üç kez sağılmaktadır. Gübre, en uzunu neredeyse beş kilometreyi bulan boru hatları aracılığıyla pompalanarak bir biodijestöre ulaştırılmakta ve burada biyokütle gazı (biyogaz) üretilmektedir. Üretilen biyogaz, yerel elektrik şebekesine satılmakta iken bu sözleşmenin sona ermesiyle birlikte McCloskey sistemi dönüştürerek kamyonlar için sıkıştırılmış doğal gaz (CNG) yakıtı elde etmeye başlamıştır; bugün ise hangi iş kolu daha fazla kâr marjı sağlıyorsa, elektrik üretimi, yenilenebilir gaz veya yakıt üretimi arasında tercihte bulunmaktadır.
Dijestörden çıkan atıktan öncelikle uzun lifler ayrıştırılmakta, bunlar kurutularak ahırlara inek altlığı olarak geri gönderilmektedir. Geri kalan kısım ise Fair Oaks'ta Sedron Technologies şirketi tarafından geliştirilen ve süttozu tesislerinin kullandığı prensiple yani mekanik buhar sıkıştırma yöntemiyle çalışan Varcor tesisinden geçirilmektedir: tesis sıvıyı buharlaştırarak bileşenlerine ayırmaktadır. Varcor tesisinin nihai ürünleri ise üçe ayrılmaktadır: Kokusuz ve yabani ot tohumu içermeyen katı organik gübre; %10'luk sıvı amonyum nitrat ve sulama ya da suluklarda yeniden kullanılabilen saf su.
Bu teknoloji sayesinde besin maddeleri, lagünün boşaltılması gerektiği zamanlarda değil, tam olarak bitkinin besine ihtiyaç duyduğu dönemde tarlaya uygulanabilmektedir. Amonyum nitrat ise standart herhangi bir sıvı gübre gibi kullanılabilmektedir.