Donald Trump'ın Britanya'nın denizaşırı topraklarına ilişkin ve Malvinas'ı en tartışmalı olanlardan biri olarak odak noktasına koyduğu münferit bir açıklaması, Arjantin hükümetine kaçırmadığı bir fırsat penceresi açtı. Devlet Başkanı Javier Milei; Sea Lion yatağının işletilmesiyle bağlantılı şirketlere yönelik yaptırım duyurusu ve Kongre'ye sunulan bir Ulusal Egemenlik yasa tasarısı da dahil olmak üzere, diplomatik ve yasal bir taarruzla egemenlik talebini yeniden ele aldı. Haftalar sonra, New York'a yaptığı ve ayrıca Washington ile uyumu güçlendirmeyi amaçladığı bir seyahat sırasında, 81. BM Genel Kurulu'ndaki kendi konuşması da buna eklendi. Orada BM'yi, Arjantin'in talebi karşısında başka yöne baktığı gerekçesiyle “işe yaramaz” olarak nitelendirdi. Zamanlama tesadüf değildi. Arjantin dış politikası, kamuoyunu neredeyse hiç çatlak ses olmadan birleştirebilecek bir konuya çok nadiren sahiptir.
İşte bu olay, tam da bu noktadan anlaşılmalıdır. Malvinas üzerindeki egemenlik talebi, Arjantin toplumunda geniş tabanlı ve uzun süredir devam eden desteğe sahip, dış politikanın nadir uzlaşılarından biridir. Milei, ülkenin dış politikasında geleneksel olarak merkezi olan bir konuyu yeniden konumlandırmak için Trump'ın açıklamasında bir pencere buldu; üstelik bu an, hükümet yönetimine yönelik desteğin şimdiye kadar ulaşmadığı bir taban seviyesine ulaştığı bir dönemle de örtüşüyor.
Bununla birlikte, Kuzey Amerika'dan gelen sinyali aşırı derecede yorumlamamakta fayda var. Washington için Malvinas'tan bahsedilmesi, bir pozisyon değişikliği veya talebin esasına dair bir inanç anlamına gelmemektedir. Daha ziyade bu, Amerika Birleşik Devletleri'nin Birleşik Krallık ile özellikle Orta Doğu gibi diğer cephelerde yaşadığı ikili gerilimleri yansıtan bir yorumdur. Orada ne uluslararası düzeyde sömürge politikalarına (ne Britanya'nın ne de diğer Avrupa ülkelerinin) ilişkin bir tutum alım ne de özellikle Malvinas üzerine bir tanım söz konusudur. Bazı analizler, adaya ilişkin olası bir müdahaleyi veya Amerikan tutum değişikliği ihtimalini bile gündeme getirdi; ancak bu, en iyi ihtimalle uzak bir senaryodur.
İngiliz tarafında ise durum, koparılan gürültünün düşündürdüğünden çok daha istikrarlıdır. Birleşik Krallık için adalar üzerindeki egemenlik tartışılacak veya müzakere edilecek bir konu değildir: Bunu adalarda yaşayanların kendi kaderini tayin hakkına dayandırmaktadır. Arjantin ise buna karşılık, iki tarafın masaya oturup müzakere etmesiyle çözülmesi gereken bir egemenlik çatışması olduğunu savunmaktadır -ki bu duruş, 2024'teki tutumunu daha da sertleştiren Milei dahil tüm Arjantin hükümetleri tarafından kesintisiz olarak sürdürülen bir çizgidir-. Ne var ki hiçbir şey, Londra'nın 1982'den beri hiç değiştirmeden sürdürdüğü rotadan sapacağını göstermemektedir: “Egemenlik şemsiyesi” adı altında ticaret, yatırımlar veya adalarla olan bağlantısallık müzakere edilebilir, ancak egemenlik asla müzakere edilemez. Birleşik Krallık'ı bu noktayı tartışmak üzere masaya oturtmak bugün hala son derece ihtimal dışıdır.
Somut sonuçların ortaya çıkabileceği zemin, ikili ticarette olmasa da ekonomik alandır. Arjantin ve Birleşik Krallık karşılıklı olarak ikincil ve periferik ortaklardır; ikisi de diğerinin ticaretinin %2'sini bile temsil etmemektedir ve iki ülke arasındaki ticari ilişki düşüş eğilimindedir. Gerçek risk, her halükarda yatırımlardadır. Arjantin'in dövize ihtiyacı vardır ve Britanya sermayesi ile uluslararası sermayeye (sektör de dahil olmak üzere) kapı açma politikasında ilerlemektedir.