Jahangirnagar Üniversitesinde, sanatçı Chutanto'nun eserlerinden oluşan 'Duvarlar Boyunca Beyaz Sessizlik' başlıklı resim sergisi, kültürel organizasyon Gonokrishti tarafından düzenlendi.
Cuma gününden 9-11 Ekim tarihleri arasında üniversitenin Zahir Raihan Oditoryumu'nda her gün sabah 10'dan gece 10'a kadar üç gün süren bu sergi gerçekleştirildi. Sergide 60'tan fazla sanat eserine yer verildi.
Organizatörler, sergideki resimlerin sanatçı Chutanto'nun çalkantılı yolculuğu sırasındaki deneyimlerinin bir yansıması olduğunu belirtti. Kanserle birlikte yaşamak, hastalık ve sağlık sistemi deneyimleri, kitlesel yaşam mücadelesi, ezilen insanlara karşı hassasiyet ve kişisel farkındalık bu tablolarda işlendi.
Gonokrishti'nin convenor'ü (koordinatörü) ve üniversite Uluslararası İlişkiler Bölümü yüksek lisans öğrencisi Maimona Binte Saiful, kanserle yaşarken sanatçının yaşadığı yoğun acı ve deneyimleri sağlıklı insanların tamamen anlamasının zor olduğunu söyledi. Bu deneyimlerin yanı sıra sağlık sistemini insan haklarının bir parçası olarak görme bakış açısı, ezilen insanların hikayeleri ve yeni hassasiyet algıları da onun eserlerinde yansıtılıyor.
Saiful şunları söyledi: "Kendi başımıza deneyimlemediğimiz deneyimlerle izleyiciler arasında bir bağ kurma çabasından doğdu bu sergi. Bu sayede sağlıklı ve hasta insanların ayrı dünyalarındaki deneyimlerini anlamak ve birer insan olarak daha duyarlı hale gelmek için fırsat yaratılacağını umuyoruz."
Sanatçı Chutanto, üniversitenin Drama ve Tiyatro Teorisi Bölümü'nün 2016-2017 akademik yılı öğrencisidir. Kendi sanat eserleri hakkında konuşan sanatçı; hastalık, ekonomik kriz ve sağlık sisteminin gerçekliğinin kendisini insanların hayatta kalması, hastalığı ve toplumsal yapı üzerinde düşündürdüğünü belirtti.
Sanatçı, parasal krizler nedeniyle hasta insanların tedavi olma ve hayatta kalma mücadelesinin ne kadar zorlaştığını sorguladı. Ona göre, hastalıktan kurtulmak için hastanın, hastanın ailesinin, doktorların ve tıbbi bilimin ortak bir rol oynaması gerekir. İnsani bir sosyal yapı olmazsa, tedavi yalnızca mekanik ve acımasız bir sürece dönüşme riski taşır.